Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Θεωρίες συνωμοσίας



thumb
Του Δημήτρη Μυ
Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι γοητευτικές, καθώς επιχειρούν να δώσουν μια απάντηση στο ανεξήγητο: Πως είναι δυνατό, για παράδειγμα, η τέταρτη (Ιταλία), και η τρίτη (Ισπανία) σε μέγεθος οικονομία της ευρωζώνης να είναι αντιμέτωπες με την χρεοκοπία; Πως είναι δυνατό η δεύτερη σε δύναμη χώρα της ευρωζώνης (Γαλλία) να απειλείται από τους οίκους αξιολόγησης με υποβάθμιση; Πως είναι δυνατόν η ισχυρότερη χώρα του κόσμου, οι ΗΠΑ, να έχει το μέγιστο χρέος; Μήπως, τελικά, δεν είναι αποκύημα της φαντασίας κάποιων εκ πεποιθήσεως συνομοσιολόγων η ύπαρξη μιας εφιαλτικής Νέας Παγκόσμιας Τάξης η οποία, ελέγχοντας το δημόσιο χρέος, επιβάλλει τη θέλησή της πραξικοπηματικά σε κάθε γωνιά του πλανήτη;
Κατά κανόνα, τα σενάρια συνωμοσίας προβάλλονται από δεύτερης διαλογής έντυπα και συντάσσονται από ανθρώπους οι οποίοι μετά βίας αντιμετωπίζονται δίχως ένα συγκαταβατικό χαμόγελο ή την ανοιχτή καχυποψία. Κάτι τέτοιο, προφανώς, δεν ισχύει για τους Ν.Υ. ΤΙΜΕS και τον αρθρογράφο τους ROSS DOUTH. Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στο άρθρο του ROSS DOUTH στους Τimes του περασμένου Σαββάτου:

Συνωμοσίες, πραξικοπήματα και νομίσματα
Οι ψίθυροι για εξαναγκασμό του Μπαράκ Ομπάμα σε παραίτηση ξεκίνησαν στο Βερολίνο και στο Πεκίνο. Επειτα από την απώλεια των τοπικών εκλογών στο μέσο της θητείας της, ξέσπασαν φήμες ότι μια κυβέρνηση τεχνοκρατών θα αναλάβει την εξουσία στην Αμερική, για να σώσει τη χώρα από την κρίση χρέους και τον κόσμο από την ύφεση.
Καθώς οι διαπραγμαστεύσεις για το χρέος τελμάτωσαν από το καλοκαίρι, ένας διεθνής συνασπισμός – με επικεφαλής τη Γερμανία, την Κίνα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο – άρχισε να εργάζεται στο παρασκήνιο για να διευκολύνει την έξοδο του Ομπάμα από το Λευκό Οίκο. Η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας ήταν το τελικό χτύπημα: ο πρόεδρος είχε χάσει την εμπιστοσύνη του έναντι της παγκόσμιας σκιώδους κυβέρνησης και η διακυβέρνησή του δεν είχε πλέον περαιτέρω μέλλον.
Μέσα σε λίγες ημέρες, χάρη σε κάποιες ασυνήθιστες συνταγματικές μεθοδεύσεις, ο Ομπάμα παραιτήθηκε από την προεδρία και ο Μάικλ Μπλούμπεργκ προσεκλήθη για να ορκιστεί στο αξίωμα. Με τις συγκεκαλυμένες απειλές του Πεκίνου κατά του νομίσματός μας να κλιμακώνονται, το Κογκρέσο δεν είχε άλλη επιλογή από το να αναθέσει την οικονομία της χώρας σε στη διακομματική «Συμμορία των 6» της Γερουσίας, η οποία συμφώνησε να δεχθεί κινεζική και γερμανική «εποπτεία» στις διαπραγματεύσεις που θα έκανε. Εν τω μεταξύ στην Ευρώπη και στην Ασία υπάρχει μια όλο και διευρυνόμενη συναίνεση ότι μόνο ένα πράγματι παγκόσμιο υπερκράτος θα μπορούσε να αποτρέψει τη μετάδοση της κρίσης χρέους…
Για τους Αμερικανούς το σενάριο που μόλις επινόησα αποτελεί αποκύημα μιας παρανοϊκής φαντασίας. Ενα είδος μιας εφιαλτικής Νέας Παγκόσμιας Τάξης, που στοιχειώνει τον ύπνο όσων βασανίζονται από συνωμοσιολογίες πραξικοπημάτων και εμμονές της Τριμερούς Επιτροπής (της φοβερής και τρομερής Trilateral Commission).
Αλλά για τους κατοίκους της Ιταλίας και της Ελλάδας, οι οποίοι μόλις είδαν τις δημοκρατικώς εκλεγμένες κυβερνήσεις τους να ανατρέπονται υπό την πίεση των αγορών, των γραφειοκρατών της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των ηγέτες τρίτων κρατών, το σενάριο αυτό απεικονίζει την ψυχρή πραγματικότητα της πολιτικής του 21ου αιώνα. Η Δημοκρατία μπορεί να είναι ωραία θεωρητικώς, αλλά σε περίοδο κρίσης είναι οι τεχνοκράτες εκείνοι που βγάζουν τα κάστανα απ’ τη φωτιά. Η εθνική κυριαρχία είναι επίσης μια όμορφη ιδέα, αλλά η επιβίωση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος προηγείται.
Λίγα δάκρυα χύθηκαν στην Ιταλία και στην Ελλάδα για τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τον Γιώργο Παπανδρέου, τους πρωθυπουργούς – διεφθαρμένο και άτυχο αντιστοίχως – η πτώση των οποίων ενορχηστρώθηκε από τον άξονα Βρυξελλών-Βερολίνου-Παρισίων. Αλλά οι αναγκαστικές αποχωρήσεις τους, αν και καλοδεχούμενες, φέρνουν στο προσκήνιο το ενοχλητικό ερώτημα πώς μπορεί να μοιάζει ένα ευρωπαϊκό κράτος.
Η σταθερότητα επιτυγχάνεται εις βάρος της δημοκρατίας. Ο κοινοβουλευτικός διάλογος και οι εκλογές δεν θα εξαφανιστούν. Αλλά η πραγματική εξουσία, σε ό,τι αφορά τη λήψη των αποφάσεων, θα περάσει εις το διηνεκές στις δυνάμεις που εκπροσωπούν τον αποκαλούμενο «Ομιλο της Φραγκφούρτης». Εναν ad hoc κλειστό κύκλο εξουσίας που συγκροτείται από τη γερμανίδα Ανγκελα Μέρκελ, το γάλλο Νικολά Σαρκοζίκαι μια χούφτα τραπεζίτες και ευρωκράτες, οι οποίοι διαχειρίζονται από τον Οκτώβριο την ευρωπαϊκή κρίση.
Η διαπίστωση αυτή είναι σημαντική διότι συνιστά ακριβώς την πολιτική που προτείνει κάθε πληροφορημένος αναλυτής στην Ευρώπη ως απαραίτητη για να σώσει το ευρώ και να αποτρέψει μια οικονομική κατάρρευση. Η παλαιά παραδοχή ότι μια πανευρωπαϊκή νομισματική ένωση αποτελεί μια υπέροχη ιδέα και ότι οι ευρωσκεπτικιστές ήταν όλοι περιθωριακοί τρωγλοδύτες με σιδερένιες γροθιές υποχωρεί. Η νέα παραδοχή είναι ότι, ναι, σύμφωνοι, οι μάγκες με τις σιδερένιες γροθιές είχαν δίκιο για τους κινδύνους του ευρώ, αλλά τώρα είναι πλέον πολύ αργά για να το καταργήσει κανείς.
Ή τουλάχιστον είναι πολύ αργά για την ώρα. Μόλις ξεπεραστεί η σοβούσα κρίση, κάποιοι ήδη έχουν υποστηρίξει ότι θα υπάρξει ο χρόνος για να εξεταστεί η αντιστροφή της τάσης συγκέντρωσης της εξουσίας στην Ευρωπη και για να επανεκτιμηθεί ο ολοένα και αντιδημοκρατικότερος χαρακτήρας της ΕΕ. Σήμερα η Ευρώπη χρειάζεται μια ενιαία φορολογική πολιτική και μια Κεντρική Τράπεζα που θα έχει τη βούληση να λειτουργεί όπως η αμερικανική Fed, σύμφωνα με την άποψη του Κλάιβ Κρουκ του Bloomberg View. Αλλά μόλις σταθεροποιηθεί το ευρώ, οι ηγέτες της Ευρώπης θα πρέπει να ξεκινήσουν «να δίνουν στη λαϊκή κυριαρχία αυξημένο ρόλο στη διαμόρφωση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων».
Αυτά μοιάζουν με ευσεβείς πόθους. Οι μεγάλες πολιτικές συνενώσεις σπανίως διαλύονται γρήγορα. Συνήθως συσπειρώνονται για να επιβιώσουν. Τα τεχνοκρατικά πραξικοπήματα στην Ελλάδα και στην Ιταλία αποκάλυψαν την εξουσία που μπορεί να ασκήσει η ηγεσία της ΕΕ εις βάρος των εσωτερικών πολιτικών ελίτ των κρατών-μελών. Αν η Γερμανία πρέπει ενδεχομένως να υποστηρίξει τα χρέη των εταίρων της για να σώσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς γιατί ο Ομιλος της Φραγκφούρτης (τα γερμανικά μέλη του, ειδικότερα) θα έδινε ποτέ τη συγκατάθεσή του για την αποδυνάμωση αυτής της εξουσίας.
Θα υποστήριζε κανείς ότι οι Ελληνες και οι Ιταλοί – και οι Ισπανοί και οι Ιρλανδοί και οποιοσδήποτε άλλος – θα έπρεπε να γνωρίζουν τι υπέγραφαν όταν εντάσσονταν στη ζώνη του ευρώ. Αλλά το γεγονός είναι ότι το αφήγημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης ουδέποτε απήλαυσε μιαν εκτεταμένη λαϊκή υποστήριξη. Οι συνήγοροι και υποστηρικτές του συνήθιζαν ανέκαθεν να λειτουργούν μέσω αλλεπάλληλων δημοψηφισμάτων, που επαναλαμβάνονταν μέχρι να βγάλουν τα επιθυμητά γι’ αυτούς αποτελέσματα, ή μέσω συνθηκών που παρέκαμπταν τελείως τη λαϊκή ψήφο. Οι «λαοί» της Ευρώπης ανέκαθεν ανησυχούσαν για την εκχώρηση της κυριαρχίας τους σε όλο και μεγαλύτερα κέντρα λήψεως αποφάσεων – και τώρα είναι φανερό γιατί ανησυχούσαν.
Από την πλευρά των ΗΠΑ, μια πιο συγκεντρωτική και αντιδημοκρατική Ευρώπη είναι σαφώς προτιμητέα από τον κίνδυνο μιας ακόμη ύφεσης. Για την κλυδωνιζόμενη παγκόσμια οικονομία θα ήταν καταστροφικό αν η έκρηξη ενός εθνικιστικού κινήματος τίναζε στον αέρα το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Αλλά είναι εύκολο για μας να τα λέμε αυτά. Δεν είναι η δική μας αυτοκυριαρχία που διακυβεύεται.

Η... νέα «Νέα Τάξη»
Οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν μια γοητεία, ειδικά όταν προκαλούν ένα χαμόγελο συγκατάβασης. Οταν όμως αυτές οι θεωρίες μετατρέπονται σε αρθρογραφία στους Ν.Υ. Times το χαμόγελο παγώνει και γίνεται ανησυχία για όσους τουλάχιστον γνωρίζουν ότι οι νέες Νέες Τάξεις πραγμάτων, οικοδομούνται πάνω στα χαλάσματα των παλαιών. Χαλάσματα, τα οποία κατά κανόνα προκύπτουν από πολέμους- όχι μόνο οικονομικούς...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.