Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Ο δείκτης βαρβαρότητας




Από Τα Νέα

Του Ρούσσου Βρανά 

Η ανοχή έχει όρια. Μόνο που αυτά γίνονται συνήθως γνωστά όταν είναι ήδη πολύ αργά, εκ των υστέρων. Θα μπορούσε άραγε αυτή η καθυστερημένη διαπίστωση του Ιμπέρ Βεντρίν, αν είχε γίνει έγκαιρα, να είχε γλιτώσει την Αργεντινή από δεκάδες νεκρούς, πριν από δέκα χρόνια; 

«Υπήρξε μια αλυσίδα από πολιτικά και οικονομικά σφάλματα, όχι μόνο από τη μεριά των Αργεντινών, αλλά και από τη μεριά των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών, που προέβαλλανυπερβολικές ή άκαιρες αξιώσεις», είχε πει ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών, την ίδια ώρα που ο Αργεντινός πρόεδρος φυγαδευόταν με ελικόπτερο από το προεδρικό μέγαρο που ήταν πολιορκημένο από χιλιάδες εξεγερμένους πολίτες. 


Ο Βεντρίν υπονοούσε τις αξιώσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, επιρρίπτοντας σε αυτό ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης για την οικονομική κρίση στη χώρα. 

Το μνημόνιο του ΔΝΤ για την Αργεντινή απαιτούσε τον περιορισμό των δημόσιων δαπανών ώστε να επιτευχθεί μηδενικό δημόσιο έλλειμμα. Και ενθάρρυνε τη μερική αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας, που ανερχόταν σε 132 δισ. δολάρια. 

Όμως, στις 5 Δεκεμβρίου 2001, το ΔΝΤ ανακοίνωνε πως η Αργεντινήδεν είχε συμμορφωθεί με τους όρους του μνημονίου και αποφάσιζε να μην εκταμιεύσει ποσό 1,3 δισ. δολαρίων που αντιστοιχούσε στη δόση του Ιανουαρίου. 

Στενάζοντας ήδη κάτω από το βάρος μιας άγριας λιτότητας που είχεδιαλύσει την κοινωνία και αψηφώντας τον στρατιωτικό νόμο που είχε κηρύξει ο πρόεδρος της χώρας, ο λαός ξεχύθηκε στους δρόμους της πρωτεύουσας παραμονές Χριστουγέννων. Και άφησε πίσω τουδεκάδες νεκρούς, σε συγκρούσεις διαδηλωτών με αστυνομικούς, αλλά και με καταστηματάρχες που προσπαθούσαν απεγνωσμένα να σώσουν τις περιουσίες τους από τη λεηλασία. 

Ο διευθυντής του ΔΝΤ Μισέλ Καμντεσί επαινούσε πριν από είκοσι δύο χρόνια «τη νέα κυβέρνηση της Βενεζουέλας για το θάρρος της να εφαρμόσει το σκληρό οικονομικό πρόγραμμα που συντάχθηκε προκειμένου να ενισχυθεί η οικονομία». 

Επαινούσε έτσι την κυβέρνηση του προέδρου Κάρλος Αντρές Πέρες, ενός πολιτικού που είχε εκλεγεί υποσχόμενος στους ψηφοφόρους ότι θα αντιστεκόταν στη λιτότητα του ΔΝΤ και που μόλις τρεις εβδομάδες μετά την εκλογή του αποδείχτηκε έναςπολιτικός απατεώνας, επιβάλλοντας ένα πρόγραμμα λιτότητας γραμμένο από το ΔΝΤ, το οποίο προκάλεσε μαζικές λαϊκές αντιδράσεις. 

Κηρύσσοντας στρατιωτικό νόμο, έστειλε τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας εναντίον του εξεγερμένου λαού, που θρήνησε έως καιτρεις χιλιάδες θύματα. Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι δύο χρόνια από τη σφαγή, για να παραδεχτεί ο Μισέλ Καμντεσί πως το ΔΝΤ έκανε «πολλές ανοησίες και σφάλματα» που κατέστρεψαν τον κοινωνικό ιστό. 

Υπάρχουν όρια στη λιτότητα. Και υπάρχει ένας δείκτης αδιάψευστος που δείχνει πότε αυτά εξαντλούνται: όταν η κοινωνία καταρρέει, όταν οι πολιτείες γίνονται το ίδιο ευάλωτες στη βία όσο και οι άνθρωποι, όταν η απόσταση που χωρίζει τους ανθρώπους της μεγάλης μεσαίας τάξης από τους φτωχούς μικραίνει τόσο πολύ, που ζουν το σήμερασαν να μην υπάρχει αύριο. Θα τον ονομάσουμε δείκτη βαρβαρότητας. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.