Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

Αν ήταν αλλιώς



 Έτσι που περπατάμε θα πέσουμε. Η ζωή μας τρέχει κι εμείς την κυνηγάμε. Δεν σταματάμε πουθενά. Ούτε για καφέ πιά. Την υπηρετούμε, την κυνηγάμε, την ωραιοποιούμε, την πουλάμε, την εξαργυρώνουμε, τη φτύνουμε, την εξουθενώνουμε καθημερινά.

Κι είναι στιγμές, πού λές , γιατί να μην είναι αλλιώς.
Ποιό είναι αυτό το αλλιώς;
Τα όρια έχουν μόνο μιά διάσταση. Ο χώρος μικρός για να μας κρατήσει. Πνιγόμαστε.
Την αναπνοή μας την χρειαζόμαστε.
Το δρόμο τον θέλουμε καθαρό.
Τη νύχτα φωτισμένη.
Την αφή αναβαθμισμένη. Και Θάθελα απόψε να ξέρεις πως  χρειάζομαι έναν άνθρωπο.
Είναι  η βροχή πού ακούμπησε την ώρα.

Κι έτσι αργά ξεκινήσαμε
Κι ήθελα να σού πω χθές, πως είμαι εδώ από ενδιαφέρον ιστορικό για την εξέλιξη του φαινομένου, πού με εκρηκτικό τρόπο αιφνιδίασε όλους μας.

Βιώνω καιρό τώρα θυμό καί πάλι θυμό γιατί νοιώθω τόσο αδύναμη να αλλάξω τα πραγματα.
Έλεγα μέσα μου, πού είναι οι άλλοι;
Μόνο 20 είμαστε στη πόλη της τέχνης, του Καλλέργη, στη πόλη πού αγάπησαν τα τραγούδια οι ποιητές και ο περαστικός αγέρας;

Επιτέλους σας βρήκα. Δεν θέλω το θυμό στη ζωή μου ούτε στην καθημερινότητα μου. Κι ήθελα να το μοιραστώ αυτό.
Θέλω ο θυμός μου να μεταφραστεί σε κάτι.
Σε δημιουργία ζωής αλληλέγγυας, με δικαιοσύνη και πολλά ταξίδια.
Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι παραπάνω.
Είμαστε έτοιμοι πιστεύετε, να σχεδιάσουμε κάτι καινούριο;

Τι κόσμο θέλουμε.
Να το σχεδιάσουμε,
Μπορούμε τώρα πού είμαστε όλοι μαζί;


Ειρήνη Νταουντάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.