Σεισαχθεια

1918: ΌΤΑΝ Η ΝΕΑΡΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΚΥΡΩΝΕ ΤΑ ΛΗΣΤΡΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

2012-03-04T10:38:00.000+02:00

ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΡΓΕΙΤΗ

Tο τελευταίο διάστημα κάποιοι από τους «έγκυρους» και «εμβριθείς» αναλυτές, που έχουν αναλάβει εργολαβικά και για λογαριασμό των τραπεζιτών να μας πείσουν πως πρέπει σαν καλά και υπάκουα παιδιά να πληρώσουμε το χρέος, το γύρισαν και στην ιστορία προσπαθώντας να αντλήσουν επιχειρήματα υπέρ των απόψεών τους. Ένας μάλιστα από αυτούς έφτασε στο σημείο να υποστηρίξει την άποψη πως «τι να κάνουμε εκεί που φτάσαμε με το χρέος, εδώ και ο Λένιν μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση πλήρωσε κανονικά τα χρέη της τσαρικής Ρωσίας όπως πρέπει να κάνει κάθε τζέντλεμαν και αξιοπρεπής συναλλασσόμενος».

Πέρα από τη γελοιότητα του επιχειρήματος υπάρχει και το ψέμα. Και μάλιστα καραμπινάτο αν και για τον συγκεκριμένο «αναλυτή» και «βαθύ γνώστη» της ιστορίας η αλήθεια δεν είναι τίποτα άλλο από «ψιλά γράμματα». Παρ' όλα αυτά τέτοιου είδους φαιδρές και ανιστόρητες κουβέντες μας δίνουν την ευκαιρία να γυρίσουμε στην Ιστορία , τα γεγονότα και τις εμπειρίες του παρελθόντος που ίσως μας βοηθήσουν να κρίνουμε καλύτερα το παρόν και να προετοιμάσουμε το μέλλον. Μια διδακτική ιστορία , από την άποψη του εργατικού κινήματος είναι κι αυτή της άρνησης της νεαρής σοβιετικής εξουσίας όχι μόνο να αρνηθεί να πληρώσει τα χρέη των τσαρικών κυβερνήσεων αλλά και να χαρίσει τα χρέη άλλων λαών, και του ελληνικού , προς το προεπαναστατικό καθεστώς της Ρωσίας. Και γι' αυτό δέχθηκαν την άγρια επίθεση των βιομηχάνων , των δανειστών, των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Άς ξεκινήσουμε όμως από τον Μαρξ και αυτά που έγραφε από τα μέσα κιόλας του 19ου αιώνα για χρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα. Τα ληστρικά δάνεια και οι πολεμικές αποζημιώσεις που καλούνταν να πληρώσουν οι ηττημένοι των κατακτητικών πολέμων μετέτρεπαν χώρες και λαούς, σε απόλυτα εξαρτήματα των ισχυρών και των νικητών. Να τι έγραφε στις 26 Ιουλίου 1855 o 37χρονος τότε Μαρξ στο «Neue Oder Zeitung» για τα δάνεια και τα χρέη χωρών της νότιας Ευρώπης, όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, αλλά και της Οθωμανικής Τουρκίας : «Τώρα οι δυτικές δυνάμεις αρχίζουν να βάζουν χέρι στα οικονομικά της Τουρκίας. Για πρώτη φορά το κράτος των Οσμανιδών επιβαρύνεται με χρέος χωρίς να παίρνει πίστωση. Έτσι πέφτει στην κατάσταση του χτηματία, που βάζοντας υποθήκη τη γης του όχι μόνο δεν παίρνει πίστωση , αλλά ακόμα και υποχρεώνεται να παραχωρήσει στον κάτοχο της υποθήκης το δικαίωμα να διαθέτει τα χρήματα που του δόθηκαν σαν πίστωση. Το μοναδικό βήμα , που του μένει να κάνει , είναι να παραχωρήσει στον κάτοχο της υποθήκης το χτήμα του. Με παρόμοια συστήματα ο Πάλμερστον ( σ.σ. πρωθυπουργός της Αγγλίας εκείνη την εποχή) αποσύνθεσε την Ελλάδα και παράλυσε την Ισπανία...» ( Ορφέα Οικονομίδη ( Πετρανού) « Μαρξ, Ένγκελς,Λένιν για την Ελλάδα- Ένα πρωτότυπο κείμενο», εκδόσεις «Ορφέας», Αθήνα 1986 ).

[Κομμουνάροι στα οδοφράγματα του Παρισιού το Μάρτιο του 1871]

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ

Δεκαέξι χρόνια μετά, η Παρισινή Κομμούνα , η πρώτη εργατική εξουσία στον κόσμο σε μια από τις πρώτες διακηρύξεις της ξεκαθάρισε ότι αρνείται να πληρώσει το χρέος των πέντε δισεκατομμυρίων που είχαν συμφωνήσει να πληρώσουν στους πρώσους οι γάλλοι βοναπαρτιστές και κεφαλαιοκράτες , ως αποζημίωση μετά την ήττα τους στον τυχοδιωκτικό πόλεμο του 1870. «... Ο αστός είχε επιβαρύνει το 1848 το μικρό κλήρο του χωρικού με τον πρόσθετο φόρο των 45 εκατοστών του φράγκου για κάθε φράγκο φόρο που πλήρωνε , μα το είχε κάνει αυτό στο όνομα της επανάστασης. Τώρα είχε ανάψει έναν εμφύλιο πόλεμο ενάντια στην επανάσταση για να φορτώσει στους αγρότες το κύριο βάρος των πέντε δισεκατομμυρίων της αποζημίωσης που συγκατατέθηκε να πληρώσει στους πρώσους. Αντίθετα, η Κομμούνα σε μια από τις πρώτες της διακηρύξεις δήλωσε , ότι τα έξοδα του πολέμου θα έπρεπε να τα πληρώσουν οι πραγματικοί του αίτιοι...» ( Καρλ Μαρξ, «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», Διακήρυξη του Γενικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης Εργατών για τον Εμφύλιο Πόλεμο στη Γαλλία το 1871, σελ. 78, «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2009).

[Ο Λένιν σε μια από τις ομιλίες του τα πρώτα χρόνια της σοβιετικής εξουσίας]

ΤΑ ΣΟΒΙΕΤ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

Ας έρθουμε τώρα στις πρώτες μέρες της σοβιετικής εξουσίας και στο Δεύτερο Συνέδριο των Σοβιέτ (26 Οκτωβρίου/8 Νοεμβρίου 1917) που ενέκρινε τα ιστορικά διατάγματα για την ειρήνη και τη γη με βάση τις εισηγήσεις του Λένιν. Με το διάταγμα για την ειρήνη ( το πρώτο της νέας εξουσίας) η σοβιετική κυβέρνηση πρότεινε σε όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις τους ,που είχαν εμπλακεί στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο να αρχίσουν αμέσως διαπραγματεύσεις για να επιτευχθεί μια δίκαιη ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις και πολεμικές αποζημιώσεις. Τονιζόταν ακόμη πως η σοβιετική κυβέρνηση δεν θεωρούσε τους όρους της τελεσιγραφικούς και πως ήταν έτοιμη να συζητήσει τους όρους που θα πρότειναν τα άλλα κράτη. Το διάταγμα για την ειρήνη προέβλεπε ακόμη τη δημοσίευση όλων των μυστικών συμφωνιών που είχαν υπογράψει ή επικυρώσει οι αστικές κυβερνήσεις μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917 και τονιζόταν ότι όλες αυτές οι συμφωνίες κηρύσσονταν χωρίς όρους και αμέσως άκυρες. ( Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ , «Παγκόσμια Ιστορία» τόμος VIII, σελ. 52,86 , «Μέλισσα», Αθήνα 1962). Ακολούθησε τον Ιανουάριο του 1918 η ακύρωση όλων των εξωτερικών και εσωτερικών δανείων που είχαν συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή (αστική) κυβέρνηση (Ριζοσπάστης , 9/1/1918). Έτσι και σε συνδυασμό με την εθνικοποίηση των ιδιωτικών τραπεζών των μεταφορών και του εξωτερικού εμπορίου απελευθερώθηκε η Ρωσία από την δημοσιονομική υποτέλεια.

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΈΛΕΓΧΟ

Με τη δημοσίευση αυτών των μυστικών συμφωνιών (« μυστικά σύμφωνα με το γνωστό ληστρικό περιεχόμενο» για το μοίρασμα της Περσίας, για την καταλήστευση της Κίνας , για την καταλήστευση της Τουρκίας,για το μοίρασμα της Αυστρίας, για την απόσπαση των της Ανατολικής Πρωσίας, για την απόσπαση των γερμανικών αποικών κλπ , όπως σημείωνε ο Λένιν στις γνωστές «Θέσεις του Απρίλη») αποκαλύπτονταν πως ο πόλεμος εκείνος, πέρα από τις «πατριωτικές αρχές και αξίες» ήταν απλά μια σύγκρουση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με την κάθε μια να επιζητεί καλύτερη θέση στο τραπέζι της διανομής του κόσμου. Και όλα αυτά προκαθορισμένα μέσα από ένα πλέγμα μυστικών συμφωνιών της Βρετανίας, της Ρωσίας, της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Ιαπωνίας που είχαν υπογραφεί μακρυά από κάθε δημοσιότητα και εν αγνοία των λαών που σφάζονταν στα πεδία των μαχών ( για τη σημασία αυτής της αποκάλυψης βλέπε και στα Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας του Οκτωβρίου του 2011 «Οκτωβριανή Επανάσταση – Οι ρίζες , οι πρωταγωνιστές, ένας απολογισμός» στο σημείωμα του Γιώργου Μαργαρίτη « Ο εμφύλιος πόλεμος και οι εξωτερικές εισβολές» σελ.51-84). Και αναφερόμαστε μόνο στις μυστικές συμφωνίες και πρωτόκολλα μεταξύ των μελών του ενός στρατοπέδου γιατί ανάλογες συμφωνίες υπήρχαν και μεταξύ της Γερμανίας και των συμμάχων της.

Tην ακύρωση των εσωτερικών και εξωτερικών δανείων που είχαν συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή Κυβέρνηση συνόδευσαν μια σειρά οικονομικών μέτρων στον εξωτερικό τομέα ιδιαίτερα σημαντικά και επωφελή και για την χώρα μας και μάλιστα σε κρίσιμες στιγμές. Η σοβιετική κυβέρνηση παραιτήθηκε από τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο που είχαν επιβάλει στην Ελλάδα οι μεγάλες Δυνάμεις μετά την ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Η νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία «απάλλαξε την Ελλάδα από το χρέος που όφειλε στη Ρωσία και ανερχόταν τότε σε 100 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα». Ακόμη «παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στο Άγιον Όρος καθώς και από τις ιδιοκτησίες του τσαρικού κράτους σε διάφορα ευαγή ιδρύματα στην Ελλάδα (ρωσικό νοσοκομείο Πειραιά , το σημερινό Τζάνειο) κλπ.» ( Κώστα Αυγητίδη «Η στρατιωτική επέμβαση των καπιταλιστικών χωρών ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία και η Ελλάδα (1918-1920)», σελ. 66-71, «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1999).

ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΚΕΪΝΣ

Η άρνηση των μπολσεβίκων να αναγνωρίσουν τα χρέη των κυβερνήσεων της προεπαναστατικής Ρωσίας στους διεθνείς τοκογλύφους προκάλεσε την έντονη αντίδραση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Όμως ακόμη και αστοί οικονομολόγοι όπως ο βρετανός Κέινς ( στο βιβλίο του «Οι οικονομικές συνέπειες της Ειρήνης», 1919) εκτιμούσαν ότι εξαιτίας των χρεών ο καπιταλισμός , μετά την συμφωνία ειρήνης των Βερσαλιών οδηγούνταν στη χρεοκοπία. Γι αυτό ζητούσε να μην αποπληρωθούν και καλούσε τα καπιταλιστικά κράτη να ακυρώσουν και να διαγράψουν τα δημόσια χρέη που είχαν εκτιναχθεί στα ύψη λόγω του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το γεγονός δεν πέρασε απαρατήρητο από τον Λένιν ο οποίος απευθυνόμενος στο Δεύτερου Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς κάλεσε περιπαικτικά τους αντιπροσώπους να στείλουν ... ευχαριστήριο τηλεγράφημα στους αστούς οικονομολόγους «προπαγανδιστές του μπολσεβικισμού»: « Ο Κέινς κατέληξε στο συμπέρασμα πως η Ευρώπη και όλος ο κόσμος με την ειρήνη των Βερσαλιών τραβούν στη χρεοκοπία. Ο Κέινς παραιτήθηκε, πέταξε στα μούτρα της κυβέρνησης (σ.σ. της βρετανικής της οποίας ήταν μέλος της αντιπροσωπείας στις Βερσαλίες ) το βιβλίο του και είπε: αυτό που κάνετε είναι καθαρή τρέλα (...) Μια αμερικανική αστική πηγή, που την ανάφερε ένας κομμουνιστής, ο σύντροφος Μπράουν, στο βιβλίο του «Ποιος πρέπει να πληρώσει τα πολεμικά χρέη;» (Λειψία, 1920) καθορίζει ως εξής τη σχέση των χρεών και της εθνικής περιουσίας: στις νικήτριες χώρες, την Αγγλία και τη Γαλλία, τα χρέη αποτελούν τα 50% και πλέον όλης της εθνικής περιουσίας. Όσον αφορά την Ιταλία το ποσοστό αυτό αποτελεί τα 60-70%, όσον αφορά τη Ρωσία τα 90%, εμάς , όμως όπως ξέρετε αυτά τα χρέη δεν μας ανησυχούν, γιατί εμείς λιγάκι νωρίτερα από την εμφάνιση του βιβλίου του Κέινς , ακολουθήσαμε τη θαυμάσια συμβουλή του: ακυρώσαμε όλα τα χρέη (... )Νομίζω πως θα έπρεπε εξ' ονόματος του συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς να στείλουμε ένα ευχαριστήριο σ' αυτούς τους οικονομολόγους-προπαγανδιστές υπέρ του μπολσεβικισμού» (Λένιν , Εισήγηση για τη διεθνή κατάσταση και τα βασικά καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς στο Δεύτερο Συνέδριο της ΚΔ στις 19 Ιουλίου του 1920, Άπαντα, τ.41, σελ. 219-225, «Σύγχρονη Εποχή»).

Αξίζει να προσθέσουμε ότι και νωρίτερα , πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Λένιν έγραφε ότι η εργατική εξουσία δεν πρόκειται να αναγνωρίσει χρέη που δημιούργησαν οι αστικές κυβερνήσεις. Στο τετράδιο στο οποίο καταχωρούσε από τον Ιανουάριο έως τον Φεβρουάριο του 1917 προπαρασκευαστικά υλικά και σημειώσεις για το βιβλίο «Κράτος και Επανάσταση» σημείωνε: « 'Δημόσια χρέη' ! Η εργατική τάξη ξέρει ότι τα χρέη αυτά δεν είναι δικά της και όταν πάρει την εξουσία θα αναθέσει την εξόφλησή τους σε εκείνους που τα έκαναν» ( Λένιν, ο.π. ,τ.33, σελ.203).

ΜΕΓΑΛΟΪΔΕΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΑ

Οι αποφάσεις της σοβιετικής εξουσίας για την ακύρωση των χρεών ελήφθησαν σε μια στιγμή που η Ελλάδα ήταν κατεστραμμένη οικονομικά όχι μόνο από τα ληστρικά δάνεια αλλά και από τη συμμετοχή της σε πολέμους που κρατούσαν από το 1912. Για να ανταποκριθεί στις δαπάνες των βαλκανικών πολέμων αλλά και την εξασφάλιση των περιοχών που κατελήφθησαν η ελληνική κυβέρνηση κατέφυγε και πάλι στον εξωτερικό δανεισμό. Η καταφυγή στα ληστρικά δάνεια συνεχίστηκε και την περίοδο 1914-1918 όταν η Ελλάδα ενεπλάκη στην τραγωδία του ιμπεριαλιστικού πολέμου. «Δάνειο 500 εκατομμυρίων φράγκων εξασφαλίστηκε κυρίως στο Παρίσι και το Λονδίνο και με ευνοϊκούς όρους. Το πρώτο μισό του δανείου καλύφθηκε με αρκετή επιτυχία. Αλλά το δεύτερο μισό δεν πραγματοποιήθηκε , γιατί μεσολάβησε η έκρηξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τελικά, τα ποσά που χορηγήθηκαν το 1912 και 1913 παγιοποιήθηκαν με νέο δάνειο το 1918 (...) Το συνολικό ποσό των δανείων την ίδια περίοδο (1914-1918) , τα οποία κάλυψαν σχεδόν αποκλειστικά πολεμικές δαπάνες , ανήλθε σε 1.115.000.000 δρχ., από τις οποίες μόνο 110.000.000 δρχ. ήταν βραχυπρόθεσμα δάνεια. Οι συνολικές δαπάνες, που είχαν σχέση με τον πόλεμο, ανήλθαν σε 1.982.896.650 δρχ. (ή 79.315.866 στερλίνες). Αλλά και αυτό το ποσό αντιπροσωπεύει μέρος μόνο του πραγματικού κόστους» ( «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» , τ.ΙΕ, σελ. 84, Εκδοτική Αθηνών).

Στα παραπάνω προσθέστε και τις τεράστιες καταστροφές που υπέστη η χώρα λόγω της εμπλοκής σ αυτόν τον πόλεμο. Και γι αυτές τις καταστροφές η Ελλάδα έλαβε μια ασήμαντη αποζημίωση την οποία οι σύμμαχοι δεν ανέλαβαν οι ίδιοι αλλά την «φόρτωσαν» στους ηττημένους του πολέμου. « ... Στις πολεμικές ζημίες , όπως οι ζημίες της Ανατολικής Μακεδονίας, θα πρέπει να προστεθούν και οι ζημίες που προκλήθηκαν από τους Συμμάχους , πριν από την έξοδο της Ελλάδας στον πόλεμο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της κυβερνήσεως , οι ζημίες που προκάλεσαν τα Συμμαχικά στρατεύματα Στην Ελλάδα ανέρχονταν σε 1.126.500.000 δρχ. Το ποσό αυτό συμπεριλάμβανε και τους τόκους για την περίοδο που το ποσό των ζημιών παρέμεινε απλήρωτο. Στο τέλος οι Σύμμαχοι δέχθηκαν να καταβάλουν ένα μικρό μόνο ποσοστό των ζημιών και τελικά κατέβαλαν ένα ακόμη μικρότερο, ασήμαντο ποσό. Οι ζημίες που προκλήθηκαν από τα συμμαχικά στρατεύματα συμπεριλήφθηκαν από τους συμμάχους στις αποζημιώσεις που ζήτησαν από τα ηττημένα κράτη. Οι συνολικές αποζημιώσεις που ζήτησε η Ελλάδα ανέρχονταν σε 4.922.788.736 χρυσά φράγκα. Και καθώς συνέβη με τους υπολογισμούς των αποζημιώσεων των Συμμάχων , το ποσό που ζήτησε η Ελλάδα ήταν υπερβολικό. Σύμφωνα με τις αποφάσεις της Επιτροπής Αποζημιώσεων, το μερίδιο της Ελλάδος από τις αποζημιώσεις αντιπροσώπευε 0,40% των συνολικών αποζημιώσεων που ήταν υποχρεωμένη να καταβάλει η Γερμανία και 12,7% η Βουλγαρία, δηλαδή 528.000.000 χρυσά μάρκα για τη Γερμανία και 292.000.000 χρυσά φράγκα για τη Βουλγαρία και την Αυστρο-Ουγγαρία. Η Ελλάδα όμως δεν είχε προτεραιότητα στις αποζημιώσεις για τις κατεστραμμένες περιοχές της. Στο τέλος έλαβε μόνο ένα ασήμαντο ποσοστό των αποζημιώσεων, από το μερίδιο δηλαδή που είχε ορίσει η Επιτροπή Αποζημιώσεων («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» , ο.π. , σελ. 84).

ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ «ΗΘΙΚΗ»

Με βάση όλα τα παραπάνω συγκρίνετε την ηθική του Λένιν και των μπολσεβίκων και την ηθική των ιμπεριαλιστών «συμμάχων» και «εταίρων» τότε (που παραμένουν και τώρα βεβαίως) απέναντι σε μια χώρα που βγήκε από τον πόλεμο το 1918 καταχρεωμένη , με ένα νόμισμα που βρισκόταν στο χείλος της καταστροφής, μια οικονομία με τεράστια προβλήματα, μια διοίκηση απηρχαιωμένη του ρουσφετιού και της κομματοκρατίας και ένα φορολογικό σύστημα που έριχνε μονίμως τα βάρη στους αδύνατους επιτρέποντας παράλληλα στο μεγάλο κεφάλαιο να θησαυρίζει χωρίς να πληρώνει δραχμή. Μια χώρα που είχε υποστεί μεγάλες καταστροφές από τους πολέμους και επιπροσθέτως τη βάραινε το σοβαρότατο προσφυγικό πρόβλημα . Στο πολιτικό πεδίο κυριαρχούσε η πόλωση (Διχασμός) μεταξύ των κυριότερων μερίδων της αστικής τάξης που ήλπιζε να ικανοποιήσει τις εδαφικές της διεκδικήσεις παίρνοντας κάποια ψίχουλα από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων των μεγάλων Δυνάμεων, εκεί που μοίραζαν τον κόσμο «με το μαχαίρι». Η πολιτική της «Μεγάλης Ιδέας» που οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή και στο ξεσπίτωμα περίπου 2.000.000 ανθρώπων (1.500.000 χριστιανοί από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη και περισσότεροι από 550.000 μουσουλμάνοι από την Ελλάδα).

Ο «ΜΟΧΛΟΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ»

Στο σημείο ο αυτό αξίζει να θυμίσουμε ότι καθοριστικό ρόλο στην υπερχρέωση της Ελλάδας από την πρώτη κιόλας στιγμή της Ανεξαρτησίας της έπαιξαν ο εθνικισμός, η «Μεγάλη Ιδέα» και η εμπλοκή της σε πολεμικές περιπέτειες και ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Ο καθηγητής Γ.Β. Δερτιλής , ένας επιστήμονας κάθε άλλο παρά μαρξιστής, σημειώνει: «Εκτός από το φόρο αίματος που επέβαλαν (σ.σ. οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του ελληνικού αστισμού) στους Έλληνες , οι στρατιωτικές δαπάνες είχαν ένα τεράστιο οικονομικό κόστος. Από το 1830 έως το 1939, αντιπροσώπευαν ένα πολύ μεγάλο μέρος των δημοσίων δαπανών. Ακόμη και το 2002 , ήταν από τις υψηλότερες στον κόσμο σε σχέση με το ακαθάριστο εγχώριο προιόν της χώρας. Σε όλο αυτό το διάστημα των 170 ετών, οι εκάστοτε κυβερνήσεις τις κάλυπταν με έσοδα από την φορολογία και από το συνεχώς αυξανόμενο δημόσιο χρέος, βάρη που επωμίζονταν κυρίως τα φτωχότερα αστικά στρώματα (...) Η υπερχρέωση εξαρτούσε επιπλέον την χώρα από τους ξένους δανειστές της και από τις Μεγάλες Δυνάμεις και μείωνε δραστικά τις δυνατότητες των εκάστοτε κυβερνήσεων να χειριστούν ορθολογικά την εξωτερική πολιτική. Οι Δυνάμεις και ιδίως η Μεγάλη Βρετανία χρησιμοποίησαν συστηματικά τον «μοχλό των δανείων» για να ελέγχουν την ελληνική εξωτερική πολιτική έως το 1940» (Γ. Β. Δερτιλή «Ιστορία του Ελληνικού Κράτους 1830-1920», τ. Α', σελ. 71, «Εστία», Αθήνα 2010).

[Έλληνες στρατιώτες στην Ουκρανία]

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Πώς αντέδρασε η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου στην απόφαση των Σοβιέτ να απαλλάξουν την Ελλάδα από το βραχνά του χρέους στην τσαρική Ρωσία; Με τη συμμετοχή της με στρατό και στόλο στην ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση των αγγλογάλλων, αμερικανών ακόμη και ιαπώνων για να καταπνίξουν την επανάσταση. Σαν έτοιμος από καιρό ο Βενιζέλος έσπευσε να ανταποκριθεί στον αντιμπολσεβικισμό του γάλλου πρωθυπουργού Κλεμανσώ και να δηλώσει πως θα στείλει ένα σώμα στρατού και τον πολεμικό στόλο στην Ουκρανία. Σε αντάλλαγμα οι γάλλοι υποσχέθηκαν να υποστηρίξουν τις ελληνικές αξιώσεις στη Θράκη και τη Σμύρνη. Έτσι , στις 21 Ιανουαρίου 1919, ένα χρόνο μετά την απόφαση της σοβιετικής εξουσίας να χαρίσει τα χρέη της Ελλάδας, οι πρώτοι έλληνες στρατιώτες (34ο Σύνταγμα Πεζικού) αποβιβάστηκαν στην Οδησσό και τέθηκαν υπό γαλλική διοίκηση. Η ελληνική εκστρατεία στην Ουκρανία είχε οικτρό τέλος. Κράτησε μόνο δυό μήνες και αν δεν υπήρχε ο γαλλικός στόλος όλοι οι γάλλοι και έλληνες στρατιώτες θα αιχμαλωτίζονταν. Και να ήταν μόνο αυτή η ελληνική συμβολή στην προσπάθεια ανατροπής της νεαρής σοβιετικής εξουσίας; Η ελληνική κυβέρνηση έστειλε πράκτορες στη Γεωργία , όπου ζούσαν πολλοί έλληνες , με σκοπό την υπονόμευση της Σοσιαλιστικής Πολιτείας που κάτω από τεράστιες δυσκολίες προσπαθούσε να στηριχθεί εκεί. Το 1919-1920 ο Βενιζέλος έστειλε τον Νίκο Καζαντζάκη και τον συνταγματάρχη Ηρακλή Πολεμαρχάκη μαζί με κρητικούς από το στενό περιβάλλον του για να τραβήξουν τους έλληνες της περιοχής από την επιρροή των μπολσεβίκων. Ο Καζαντζάκης κινήθηκε δραστήρια αλλά χωρίς αποτέλεσμα αν και έμεινε καιρό στην περιοχή. Μέσα από αφάνταστες δυσκολίες έγινε τελικά Σοβιετική Δημοκρατία. Ανάλογες προσπάθειες καταβλήθηκαν και στην περιοχή του Πόντου, εκεί όπου το Λονδίνο και το Παρίσι σχεδίαζαν να φτιάξουν «ανεξάρτητο ελληνοαρμενικό κράτος. Ο Βενιζέλος και ο αρχηγός των αρμενίων εθνικιστών που Νουμπάρ Πασάς που έδρευε στο Παρίσι εκτελώντας εντολές του Κλεμανσώ και του βρετανού ομολόγου του Λόυδ Τζώρτζ έστειλαν στον Πόντο συμμορίες από κρητικούς, μανιάτες και αρμενίους που βγήκαν στο Νοβοροσίσκ τον Αύγουστο του 1919. Όμως και αυτοί δεν κατάφεραν να μείνουν πολύ καιρό γιατί τα σχέδια για την «Ελληνοαρμενική Δημοκρατία του Πόντου» απέτυχαν ( Γιάνη Κορδάτου « Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας» τ. Χ ΙΙΙ, 1920-1924 , σελ.520-524, εκδόσεις «20ος Αιώνας», Αθήνα 1958, « Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο.π. ,σελ.112,113).

ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΣ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Την Άνοιξη του 1921, όταν ήδη είχε γίνει εμφανές το αδιέξοδο της Μικρασιατικής Εκστρατείας και ήταν ορατή η καταστροφή που επήλθε μετά από ένα χρόνο η σοβιετική κυβέρνηση επεδίωξε να έρθει σε επαφή με την κυβέρνηση των Αθηνών προσφέροντας τη μεσολάβησή της για την επίτευξη μιάς δίκαιης ειρήνης με την κεμαλική Τουρκία. Στην Αθήνα έφτασε ένας ρώσος απεσταλμένος της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του σοβιετικού υπουργείου Εξωτερικών. Ήταν εφοδιασμένος με σουηδικό διαβατήριο, και είχε εντολή να έρθει σε επαφή με τον γραμματέα του Σοσιαλεργατικού (Κομμουνιστικού Κόμματος). Γραμματέας τότε ήταν ο νεαρός Γιάνης Κορδάτος , ο γνωστός ιστορικός. Ο Κορδάτος είχε τρεις συναντήσεις με τον σοβιετικό απεσταλμένο στους Αέρηδες στην Πλάκα, στην Ακρόπολη και στην Κηφισιά. Για την ιστορία αυτή ο Κορδάτος μίλησε για πρώτη φορά σε διάλεξή του στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο το 1945. Ο σοβιετικός απεσταλμένος αφού επέδειξε στον Κορδάτο τα διαπιστευτήρια του Ζηνόβιεφ του Τρότσκι και του Τσιτσέριν (σ.σ. λαικός επίτροπος Εξωτερικών) ανακοίνωσε στον Κορδάτο: « Η Σοβιετική Ένωση είναι πρόθυμη να βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από το αδιέξοδο της μικρασιατικής εκστρατείας. Πρώτα θα παύσει να ενισχύει υλικώς και ηθικώς τον Κεμάλ και δεύτερο θα σκήσει την επιρροή να αυτονομηθεί μια παραλιακή ζώνη της Μικρασίας , όπου κατοικούν πολλοί χριστιανοί. Για να εξασφαλιστεί η αυτονομία της περιοχής αυτής θα σταλθεί διεθνής στρατός από Ελβετούς, Σουηδούς και Νορβηγούς, από χώρες δηλαδή που δεν πήραν μέρος στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για να υποστηρίξει την άποψη αυτή η ΕΣΣΔ ζητεί σαν αντάλλαγμα την αναγνώρισή της , έστω και ντε φάκτο» (σ.σ. Ντε φάκτο είχε αναγνωρίσει τότε τη σοβιετική εξουσία και η Αγγλία , ενώ ντε φάκτο βρισκόταν στο Λονδίνο και ο πρώτος σοβιετικός διπλωματικός αντιπρόσωπος).

Όταν ο έκπληκτος Κορδάτος ρώτησε ποιά ήταν η αιτία γι αυτή τη σοβιετική στροφή ο απεσταλμένος του είπε: « Το κίνημα του Κεμάλ είναι απελευθερωτικό και σαν τέτοιο το υποστηρίξαμε όσο μπορούσαμε. Δεν έχουμε όμως καμιά εγγύηση αν ύστερα από την ολοκληρωτική επικράτησή του , οι παλιές αντιδραστικές δυνάμεις στην Τουρκία (μπέηδες και πασάδες) δεν πάρουν αυτοί τα ηνία της εξουσίας (...) Ο Κεμάλ έχει γόητρο για την ώρα , αλλά οι στρατηγοί και πολιτικοί που τον υποστηρίζουν –έξω από λίγες εξαιρέσεις- είναι αντιδραστικοί. Ήδη έχουμε όχι ενδείξεις , αλλά αποδείξεις, ότι έχουν μυστικές επαφές με τους Γάλλους κεφαλαιοκράτες και ιμπεριαλιστές και αύριο μεθαύριο , αν νικήσουν και διώξουν τους Έλληνες από τη Μικρασία και Θράκη, η Τουρκία με τον Κεμάλ ή χωρίς τον Κεμάλ θα προσανατολιστεί προς τη Δύση. Η αστική τάξη της Τουρκίας είναι αδύναμη να συνεχίσει μόνη της την αναδιοργάνωση της χώρας της. Θα κάνει μεταρρυθμίσεις , αλλά δεν θα μπορεί να σταθεί στα πόδια της , αν δεν πάρει δάνεια από τη Γαλλία ή Αγγλία, και, όπως ξέρετε, τα δάνεια υποδουλώνουν τις χώρες που τα παίρνουν. Γι αυτό θέλουμε να μείνουνε οι Έλληνες στη Μικρασία, όχι από κούφιο αισθηματισμό , αλλά από ρεαλιστική αντίληψη για το αύριο και μεθαύριο. Οι μειονότητες στην Τουρκία στάθηκαν από τη μια μεριά η τροχοπέδη στον ολοκληρωτικό εξισλαμισμό της Βαλκανικής και Ανατολής και από την άλλη έγιναν η πηγή που τροφοδότησε τα εθνικά απελευθερωτικά κινήματα των λαών της Βαλκανικής από το 1770 ως τα χτες».

[Έλληνες της Μικράς Ασίας οδηγούνται στα Τουρκικά Τάγματα Εργασίας]

«ΠΑΛΙΟΠΑΙΔΟ ΑΙΝΤΕ ΝΑ ΧΑΘΕΙΣ»

Ο Κορδάτος εξήγησε στο σοβιετικό απεσταλμένο πως το Σοσιαλεργατικό Κόμμα είναι μικρό , δεν παίζει ενεργητικό ρόλο στην πολιτκή ζωή και κατά συνέπεια ο γραμματέας του δεν έχει το ανάλογο κύρος για να μεταφέρει και να διαπραγματευθεί ένα τόσο σημαντικό θέμα. Ο σοβιετικός απεσταλμένος επέμενε και αποφασίστηκε να αρχίσει η επαφή με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης Νικόλαο Στράτο (σ.σ. ένα χρόνο μετά ήταν ένας από τους έξι που καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν στο Γουδί για τη Μικρασιατική Καταστροφή). Ο Στράτος δέχτηκε τον Κορδάτο , τον άκουσε με προσοχή τον δήλωσε κατ' αρχήν σύμφωνος και του είπε ότι αναμένεται κυβερνητική μεταβολή (σ.σ. ανώτατοι στρατιωτικοί σε συνεννόησαη με το Στράτο ετοίμαζαν πραξικόπημα για να απαιτήσουν από τους συμμάχους άμεση λύση του μικρασιατικού προβλήματος με αυτονόμηση της Ιωνίας). «Αν σχηματίσω κυβέρνηση θα σας ειδοποιήσω, είπε στον Κορδάτο, αφού μελετήσω τους φακέλους του υπουργείου των Εξωτερικών και ιδώ ότι δεν υπάρχει ανυπέρβλητον εμπόδιον από τους Άγγλους και Γάλλους , θα σας ειδοποιήσω να με φέρετε εις επαφήν με τον Ρώσον απεσταλμένον». Πρόσθεσε όμως ότι καλό θα ήταν να βολιδοσκοπήσει ο Κορδάτος και τον συντοπίτη υπουργό Αντώνιο Καρτάλη για να δει και τις διαθέσεις της κυβέρνησης.

Ο Κορδάτος πήγε στον Καρτάλη και μόλις άρχισε τις πρώτες νύξεις για την μεσολάβηση της Σοβιετικής Ρωσίας και χωρίς να του πει ότι βρίσκεται στην Αθήνα σοβιετικός απεσταλμένος ο συντοπίτης του υπουργός τον έβρισε και τον έδιωξε κακήν κακώς. Ο Κορδάτος περιγράφει την σκηνή : « Παλιόπαιδο, από πότε έγινες πολιτικός και αρχηγός ώστε να τολμάς να συζητάς για τόσο σπουδαία ζητήματα; Άιντε να χαθής! Αν δεν ήσουν παιδί του Κωστή (ο Κωστής ήταν ο πατέρας μου), που τον ξέρω πολύ καλά και έχω κοιμηθή το 1900 στο σπίτι σας στη Ζαγορά , θα σε παρέδιδα στο Γάσπαρη ( το διευθυντή της αστυνομίας) να σου βάλλη με το βούρδουλα μυαλό. Ακούς εκεί , να τολμάς να λες πως οι Μπολσεβίκοι, οι άθεοι, οι καταδρομείς και λυμεώνες της Μεγάλης Ρωσίας, μπορούν να μεσολαβήσουν και να μας βγάλουν από το αδιέξοδο της μικρασιατικής εκστρατείας! Αυτοί, βρε,είναι νηστικοί και πεινούν. Ήρθεν η ώρα τους, σε 5-6 μήνες θα τους λιντζάρη ο ρωσικός λαός!» (Γιάνη Κορδάτου , ο.π. , σελ. 566-568).

Με αυτό τον άθλιο τρόπο απορρίφθηκε η σοβιετική πρόταση για μεσολάβηση και ο Κορδάτος σημείωνε αργότερα πως από τα λόγια του Καρτάλη μπορούσε να καταλάβει κανείς τη μούχλα που είχαν στο κεφάλι τους οι αστοί πολιτικοί που οδήγησαν τη χώρα και εκατομμύρια έλληνες στη Μικρασιατική Καταστροφή. Την ίδια αντιδραστική μούχλα και σαπίλα που κουβαλάνε και σήμερα οι εκπρόσωποι του αστικού κόσμου και των κομμάτων τους που οδηγούν τη χώρα και το λαό συνειδητά σε μια σύγχρονη Καταστροφή ανάλογη , αν όχι και μεγαλύτερη της Μικρασιατικής. Και βεβαίως την ίδια μούχλα κουβαλάνε και τα ανιστόρητα φερέφωνα τους...iskra

ΠΕΡΙ «ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ» ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ...

2012-03-04T10:36:00.002+02:00

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Με αφορμή ότι την τρέχουσα περίοδο τη συνοδεύει πολύς λόγος για τις «ιστορικής σημασίας» αποφάσεις που λαμβάνονται στις Βρυξέλλες και στα Γιούρογκρουπ, η μνήμη γύρισε σε μια παλιότερη, αλλά εξίσου «ιστορική» απόφαση.

Το «ιστορικό» εκείνο συμβάν συνετελέσθη στις 20/6/2000, πριν από δώδεκα σχεδόν χρόνια.

Πριν υπενθυμίσουμε ποια ήταν αυτή καθ' αυτή η τότε «ιστορική» απόφαση, αξίζει να δούμε τον τρόπο με τον οποίο προβλήθηκε και πανηγυρίστηκε από τους πρωταγωνιστές της στο εσωτερικό της χώρας:

Η Ελλάδα, όπως ελέχθη τότε, «τώρα είναι δυνατή».

Η χώρα, μας διαβεβαίωναν, έχει τις «καλύτερες προϋποθέσεις για να καθορίζει πιο αποτελεσματικά τη δική της ιστορία».

Πρόκειται, τονιζόταν με θριαμβευτικό ύφος, για «ιστορικό βήμα και αναπτυξιακό άλμα».

Τα λόγια αυτά ανήκαν στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη...

Ακόμα πιο ενθουσιώδης ήταν ο τότε υπουργός Οικονομίας, ο Γιάννος Παπαντωνίου.

Πάρτε μια γεύση:

«Είναι για τους Ελληνες και τις Ελληνίδες μια μέρα πανηγυρισμού».

«Η Ελλάδα αποκτά τη θέση που της αξίζει (...). Για πρώτη φορά θα βρίσκεται στην πρώτη ευρωπαϊκή ταχύτητα, στην πρωτοπορία των ευρωπαϊκών λαών».

«Αποτελεί για τη χώρα μας, για το λαό μας, ένα ιστορικό γεγονός. Είναι η δικαίωση μιας μεγάλης εθνικής προσπάθειας. Σηματοδοτεί την έξοδο από μια μακρά περίοδο οικονομικής στασιμότητας και περιθωριοποίησης και τη συμμετοχή στο σύγχρονο κόσμο των ανοικτών οριζόντων, της ταχύτερης ανάπτυξης και της κοινωνικής ευημερίας».

Αυτά διατυμπάνιζαν, τότε...

***

Τι ήταν, όμως, τούτο το τόσο κοσμοϊστορικό που είχε επισυμβεί, ώστε σύμπασα η καθεστηκυία πολιτική τάξη να καλεί διά στόματος πρωθυπουργού και υπουργού Οικονομίας τον ελληνικό λαό να στήσει γιορτές και πανηγύρια;

Ποιο ήταν το «ιστορικό γεγονός», για το οποίο οι Σημίτης και Παπαντωνίου, σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ, αφειδώλευτα η ΝΔ, όλα τα κόμματα της «ευρωπαϊκής προοπτικής της Ελλάδας» και σύμπαντα φυσικά τα ΜΜΕ θριαμβολογούσαν και είχαν στήσει τούτο τον τρελό χορό;

Τι συνέβη για το οποίο θα έπρεπε να ντυθούμε τσολιαδάκια και να βγούμε τρισευτυχισμένοι στους δρόμους;

Εκείνο που συνέβη στις 20/6/2000 ήταν η επίσημη επικύρωση στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στην Πορτογαλία,

ότι η Ελλάδα έμπαινε και επισήμως στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ),

ότι γινόταν μια χώρα του «ευρώ»...

Περί αυτής της «επένδυσης ασφαλείας» (!), επρόκειτο...

Περί αυτής της εγγυημένης «κοινωνικής ευημερίας», επρόκειτο...

Για την ένταξη στην ΟΝΕ και το «απάνεμο λιμάνι» του ευρώ ήταν όλα αυτά τα πανηγύρια...

Ε, λοιπόν, σήμερα, δώδεκα χρόνια αργότερα,

εν μέσω μιας καπιταλιστικής κρίσης που καταδεικνύει τα πραγματικά όρια της κεφαλαιοκρατικής «ανάπτυξης»,

μετά από δυο μνημόνια,

με το τρίτο μνημόνιο να έχει ήδη προσχεδιαστεί,

με ένα λαό στην πλήρη χρεοκοπία και με μια χώρα σε καθεστώς «ελεγχόμενης χρεοκοπίας»,

σε μια Ελλάδα - παράδεισο για μια χούφτα πολυεθνικές, μονοπώλια και «νταβατζήδες» που χτίστηκε πάνω σε μια Ελλάδα - κόλαση φτώχειας, ανεργίας, υποσιτισμού και αστέγων,

μάλλον δεν υπάρχει κανείς, πια, που έχει λόγο να διαφωνήσει για το πόσο... «ιστορική» ήταν και εκείνη η απόφασή τους.

ΠΙΤΣΕΣ...

Ξέρετε γιατί ο Ανδρουλάκης ψήφισε και το δεύτερο μνημόνιο;

Διότι, όπως είπε, είναι ένας... «ελευθεριακός κομμουνιστής».

Ως τέτοιος λοιπόν - «ελευθεριακός κομμουνιστής» - ψηφίζει τα μνημόνια, κόβει μισθούς, αφαιρεί συντάξεις και εγκαθιδρύει τα εργασιακά Γκουαντανάμο, ο Ανδρουλάκης.

Και ως τέτοιος - «ελευθεριακός κομμουνιστής» - είναι που αραδιάζει τις κάθε λογής παρόλες του έσχατου πασοκισμού της μπουρδολογίας.

Μιας και ο καθένας ό,τι έχει δίνει, ας συνεχίσει ο Ανδρουλάκης να δίνει κι άλλες παρόμοιες ατάκες, βγαλμένες από το αστείρευτο εργαστήρι της γελοιότητας και της φαιδράς πορτοκαλέας που φέρει τη φωτεινή επιγραφή: «Είσαι ό,τι δηλώσεις»...

Δεδομένης δε της ικανότητάς του να αμολάει τούτες τις «πίτσες (Σόι)μπλε» όταν μιλάει, ίσως κάποτε να τα καταφέρει να ανέβει... επίπεδο και να πιάσει σε «κομμουνιστοσύνη» έναν άλλο «ελευθεριακό κομμουνιστή» (και ίνδαλμά του ενδεχομένως). Εκείνον που διαφήμιζε τις «πίτσες Χατ»...

ΠΟΙΟ «ΚΟΥΡΕΜΑ»;...

Δείτε τώρα τι κρύβεται πίσω από τα PSI τους και από τα περί της «σωτηρίας της πατρίδας»:

Στην «Απόφαση ανταλλαγής ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου» του υπουργείου Οικονομικών που εξεδόθη από τις 15 Φεβρουαρίου ορίζεται ότι η ανταλλαγή των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου ύψους 42,732 δισ. ευρώ «κάτοχοι των οποίων είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ευρωσύστημα» θα γίνει με ομόλογα

«ίσης συνολικής ονομαστικής αξίας»...

Τι σημαίνει αυτό:

Οτι ενώ σήμερα τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου κινούνται σε επίπεδα πραγματικής αξίας κατά50%-70% χαμηλότερα της ονομαστικής τους αξίας,

εντούτοις η συγκυβέρνηση Παπαδήμου, Βενιζέλου, Σαμαρά, εγγυάται στην ΕΚΤ και στο... Ευρωσύστημα την καταβολή του συνόλου του ποσού για τα «χαρτιά» που έχουν στα χέρια τους!

Με άλλα λόγια, στο όνομα της «εξυπηρέτησης» που μας προσφέρουν οι «εταίροι» και «φίλοι» μας,

το ελληνικό κράτος δεσμεύεται ότι θα καταβάλει στους ευρωπιστωτές μας στο μέλλον ακέραιο το ποσό των42,732 δισ. ευρώ για ομόλογα των οποίων η αξία σήμερα δεν είναι ούτε η μισή!

Την ώρα δηλαδή που «κουρεύονται» μισθοί, συντάξεις και εργασιακά δικαιώματα, και όλα αυτά στο όνομα της «βοήθειας προς την Ελλάδα», προκύπτει ότι αν κάποιος «βοηθάει» κάποιον αυτός είναι το ελληνικό Δημόσιο, το οποίο δεσμεύεται ότι:

Με τους φόρους και τα χαράτσια που φορτώνει τον ελληνικό λαό, το ελληνικό και ευρωπαϊκό τραπεζικό κονκλάβιο που απαρτίζει την ΕΚΤ θα εισπράξει από το υστέρημα του λαού ένα επιπλέον ποσό ύψους 20 - 30 δισ. ευρώ από την πραγματική αξία των ομολόγων που σήμερα κατέχει, αφού οι απαιτήσεις της ΕΚΤ και του... Ευρωσυστήματος

δεν «κουρεύονται» ούτε κατά ένα ευρώ.

ΛΟΒΕΡΔΟΣ...

Ο Λοβέρδος, αφού πρώτα δήλωσε ότι είναι έτοιμος μετά τις εκλογές να βάλει τα δυνατά του για μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ υπό την πρωθυπουργία του Αντώνη Σαμαρά,

κατόπιν με όλο το πάθος του «σοσιαλιστή» που αρμόζει στο πασίγνωστο πολιτικό του ανάστημα πήρε τη σκυτάλη από τους Βενιζέλο - Σαμαρά και επιτέθηκε κι αυτός στο ΚΚΕ.

Αλλά, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, στην περίπτωση του Λοβέρδου το μόνο σχόλιο που αρμόζει είναι αυτό ακριβώς που είχε πει ο ίδιος ο Λοβέρδος:

«Δεν υπάρχει σάλιο»...

«Φρόνιμα και ταπεινά πάω με κείνον που νικά.

Αν θέλεις να χαρείς τη λευτεριά νωρίς, γίνε προδότης, γίνε.

Θα 'ναι μαζί σου οι νόμοι και η πλερωμένη γνώμη.

Πέτα την ανθρωπιά σου.

Κι απ' τον αφέντη πιάσου.

Κι άμα σε φτύσει και αυτός,

να κάθεσαι σκυφτός.

Και θα 'χεις τα πρωτεία

στη σάπια πολιτεία».

Κώστας ΒΑΡΝΑΛΗΣ

*Δημοσιεύτηκε στον "Ριζοσπάστη" (3/2/2012).

Το μεγάλο ξεπούλημα της Ελλάδας -Έτσι τρομοκρατούν το λαό οι δοσίλογοι(2 ΒΙΝΤΕΟ)

2012-03-04T10:32:00.000+02:00

Γιώργος Δελαστίκ: ΠΑΣΟΚ - ΝΔ μας καταντούν χειρότερα από την Αργεντινή!

2012-03-04T10:28:00.000+02:00

Αν η «σωσμένη» Ελλάδα θα είναι χειρότερα από τη χρεοκοπημένη Αργεντινή, μας προκαλεί φρίκη η σκέψη τι θα γίνει εδώ σε περίπτωση και επίσημης χρεοκοπίας.

Συγκλονιστικά είναι τα οικονομικά στοιχεία για την εξαθλίωση των Ελλήνων και της Ελλάδας που έρχονται στη δημοσιότητα και τα οποία αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας το μέχρι τώρα αδιανόητο: Πριν από το τέλος του 2012, με το νέο Μνημόνιο που συνυπέγραψαν ο Αντώνης Σαμαράς και ο Γιώργος Παπανδρέου, η χώρα μας, η οποία υποτίθεται ότι έχει διασωθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, θα βρίσκεται σε χειρότερη θέση από την... Αργεντινή, όταν αυτή είχε χρεοκοπήσει!

Τινάζεται έτσι στον αέρα το έωλο επιχείρημα των εκπροσώπων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ότι «ψηφίζουμε τα αλλεπάλληλα Μνημόνια για να μην καταντήσει η χώρα μας σαν την Αργεντινή». Αν η «σωσμένη» Ελλάδα σύντομα θα είναι χειρότερα από τη χρεοκοπημένη Αργεντινή, μας προκαλεί φρίκη η σκέψη τι πρόκειται να γίνει εδώ σε περίπτωση και επίσημης χρεοκοπίας, με αυτή την πολιτική ηγεσία.

Ανατριχίλα προκαλούν τα στοιχεία που παραθέτουν το Reuters, οι Financial Times του Λονδίνου και οι New York Times.

Μείωση του ΑΕΠ άνω του 20%!

Το ΑΕΠ της Ελλάδας έπεσε κατά 6,8% κατά τη διάρκεια του 2011, όταν το Μνημόνιο που είχε υπογράψει η κυβέρνηση Παπανδρέου βρισκόταν σε πλήρη ισχύ. Πρόκειται για ποσοστό που προκαλεί σοκ. Ουδέποτε το ελληνικό ΑΕΠ έχει πέσει τόσο πολύ τα τελευταία... εξήντα (!) χρόνια, και η πτώση αυτή είναι «κατόρθωμα» της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Η πτώση αυτή σημαίνει ότι αθροιστικά το ΑΕΠ της χώρας μας έχει μειωθεί κατά 16% από το κορυφαίο σημείο του πριν από την κρίση. Το ΑΕΠ της Αργεντινής στο ναδίρ της χρεοκοπίας της είχε μειωθεί 20%. Με δεδομένο, όμως, ότι η τρόικα προβλέπει πως η μείωση του ελληνικού ΑΕΠ θα συνεχιστεί και το 2012 και το 2013, με συνολική μείωση τη διετία αυτή τουλάχιστον 5% έως 6%, είναι προφανές ότι σύντομα η «σωσμένη» Ελλάδα θα έχει υποστεί μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ της από την Αργεντινή όταν χρεοκόπησε!

«Η κρίση είναι καταστροφική για τους Έλληνες», δηλώνει στο Reuters ο Ούρι Ντάντους, οικονομολόγος του Ιδρύματος Κάρνεγκι της Ουάσιγκτον και πρώην ανώτατος αξιωματούχος της Παγκόσμιας Τράπεζας. «Αν συνεχιστεί η παρούσα πολιτική –πράγμα που δεν είναι εφικτό, κατά την άποψή μου–, μπορεί να δούμε το ελληνικό ΑΕΠ να μειώνεται κατά 25% έως 30%, πράγμα που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο», πρόσθεσε.

Η κατανάλωση στα Τάρταρα...

Το 2008 η ανεργία στη χώρα μας ανερχόταν στο 7,7% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Μέσα σε μόλις τρία χρόνια και κυρίως εξαιτίας του Μνημονίου, η ανεργία αυξήθηκε κατά... 200% – δηλαδή, τριπλασιάστηκε. Στα τέλη του Νοεμβρίου του 2011 ανερχόταν πλέον στο 20,9%, ενώ, σύμφωνα με τους μετριοπαθέστερους υπολογισμούς, τον Ιούνιο η ανεργία στην Ελλάδα σίγουρα θα έχει ξεπεράσει το 25% και μπορεί να πλησιάζει επικίνδυνα και το 30%, ενώ στο χειρότερο σημείο της χρεοκοπίας της Αργεντινής η ανεργία δεν ξεπέρασε το 24%.

Δραματική είναι η συρρίκνωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος των Ελλήνων μετά την πάροδο δύο περίπου χρόνων άγριας μνημονιακής λιτότητας. Έχει μειωθεί κατά 23%, ενώ στο χειρότερο σημείο της χρεοκοπίας της Αργεντινής η πτώση του έφτασε μέχρι και το 24%. Είναι βέβαιο, δηλαδή, ότι σε λίγο θα κατακτήσουμε μία ακόμη θλιβερή πρωτιά και στον τομέα αυτό...

Πάντως, η ιδιωτική κατανάλωση στην Ελλάδα έχει μειωθεί μέχρι τώρα κατά 15%, ενώ στο χειρότερο σημείο της στην Αργεντινή είχε συρρικνωθεί κατά 24%, πράγμα που σημαίνει ότι οι Έλληνες για την ώρα «τρώνε» τις αποταμιεύσεις τους.

Διαλύουν το κράτος

Η Ελλάδα υπό το καθεστώς του νέου Μνημονίου υστερεί από τη χρεοκοπημένη Αργεντινή σε έναν καθοριστικό παράγοντα: στη δυνατότητα χρησιμοποίησης του κράτους ως μοχλού οικονομικής ανόρθωσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουν συνειδητά τσακίσει το ελληνικό κράτος. Το εκμηδενίζουν μεθοδικά ως παράγοντα της οικονομίας, για να περάσουν μια πρωτοφανή για την Ευρώπη ιδιωτικοποίηση των πάντων.

Ας γίνουμε σαφέστεροι: Στο κατώτατο σημείο της χρεοκοπίας της η Αργεντινή μείωσε τις κρατικές δαπάνες μόλις κατά 7%. Αξιοποίησε το κράτος και τις δυνατότητές του, έστω και χρεοκοπημένου, και ορθοπόδησε γρήγορα. Στην Ελλάδα, όμως, οι κρατικές δαπάνες της εποχής του Μνημονίου μειώθηκαν κατά 34%. Ένα ποσοστό εφιαλτικό, που δεν αφήνει περιθώρια ελπίδας για ανάκαμψη. Αν οι ιδιώτες φτωχαίνουν διαρκώς, το κράτος δεν δίνει λεφτά για έργα και τα δάνεια πηγαίνουν στις ξένες τράπεζες για τοκοχρεολύσια, πώς είναι δυνατόν να κινηθεί η οικονομία;

«Αν η λιτότητα εμποδίζει την ανάπτυξη και συνθλίβει τα φορολογικά έσοδα, το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα ωθηθεί ψηλότερα, απαιτώντας καινούριο γύρο σφιξίματος της ζώνης», έγραφαν οι αναλυτές του Reuters Άλαν Γουίτλι και Σκοτ Μπάρμπερ σε άρθρο τους που δημοσιεύτηκε στους New York Times.

Μας λιώνουν με τους τόκους

Δεν υπάρχει ελπίδα να δούμε τα ελλείμματα του προϋπολογισμού να μηδενίζονται, όσες θυσίες κι αν επιβληθούν στον ελληνικό λαό, όσες λεηλασίες κι αν γίνουν στα εισοδήματα όλων των Ελλήνων. Η εξήγηση αυτής της δυσοίωνης πρόβλεψης βρίσκεται στην όλο και πιο δυσβάστακτη υπερχρέωση της χώρας που μας επιβάλλουν οι ξένοι δανειστές και ταυτόχρονα δυνάστες.

Φέτος, για παράδειγμα, υποτίθεται ότι η Ελλάδα θα σημειώσει πρωτογενές πλεόνασμα 0,2% – θα έχει, δηλαδή, ελαφρώς περισσότερα έσοδα από έξοδα, χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους.

Αν τα πράγματα πάνε όπως έχουν σχεδιαστεί, στο τέλος του χρόνου δεν θα μιλάμε, όμως, για πλεόνασμα 0,2%, αλλά για... έλλειμμα 4,7%! Πώς εξηγείται αυτό το μυστήριο; Απλούστατα, η Ελλάδα πρέπει φέτος να πληρώσει τόκους που αντιστοιχούν στο 4,9% του ΑΕΠ της! Για να εμφανίσει, δηλαδή, τελικά πλεόνασμα 0,2%, θα έπρεπε να είχε πρωτογενές πλεόνασμα... 5,1%, πράγμα εντελώς αδύνατο για χώρα σε ύφεση.

Του χρόνου, μάλιστα, τα πράγματα θα είναι ακόμη πιο δύσκολα, γιατί οι τόκοι θα ανέλθουν στο 6,3% του ΑΕΠ – και, μάλιστα, το νούμερο αυτό προκύπτει θεωρώντας δεδομένο και το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων που κατέχουν ιδιώτες και δη σε ποσοστό 70%! Πρόκειται για τη μεγαλύτερη επιβάρυνση από τόκους σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου ως ποσοστό του ΑΕΠ!

Για να υπάρξουν πρωτογενή πλεο νάσματα της τάξης του 6% ή του 7%, για να υπερκαλυφθούν τα ελλείμματα που προκαλούν οι τόκοι, δεν πρέπει να μείνει τίποτα όρθιο στην Ελλάδα – να κλείσουν σχολεία και νοσοκομεία, να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι, στρατιω τικοί, αστυνομικοί, να μην γίνεται κανένα δημόσιο έργο, να αφεθεί να ρημάξει ο τόπος. Ποτέ καμία χώρα της Ευρώπης δεν σημείωσε πρωτογενή πλεονάσματα τέτοιου ύψους, γιατί αυτό συνιστά έγκλημα εναντίον του πληθυσμού της.

«Μακροχρόνιος εφιάλτης»

Απέραντη μελαγχολία και οργή καταλαμβάνει όποιον Έλληνα συγκρίνει τη χώρα μας όχι με την Αργεντινή, αλλά με τις χώρες της Ευρωζώνης που είτε βρίσκονται υπό καθεστώς Μνημονίου είτε απειλούνται να περιέλθουν σε τέτοια κατάσταση. Τα στοιχεία είναι καταλυτικά.

Κατά 23% μειώθηκε το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων, αλλά μόνο κατά 9% των Ιρλανδών και κατά 8% των Πορτογάλων! Ακόμη λιγότερο των Ισπανών και των Ιταλών – μόλις 4% και 6% αντιστοίχως.

Κατά 34% μειώθηκαν οι ελληνικές κρατικές δαπάνες. Μόνο 14% στην Ιρλανδία και 7% στην Πορτογαλία, μόλις 4% στην Ισπανία και 2% στην Ιταλία, η οποία, βεβαίως, βρίσκεται ακόμη στην αρχή του δρόμου που οδηγεί στον οικονομικό Γολγοθά.

Μόνο στην ανεργία τα πράγματα είναι άσχημα παντού: Ελλάδα 21%, Ιρλανδία 15%, Πορτογαλία 14%, Ισπανία 23% και Ιταλία 9%.

«Αυτοί θα λιώσουν τους Έλληνες για πάντα. Δεν υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ. Αν μπορούσες να πεις με μια λογική πιθανότητα ότι τα χειρότερα πέρασαν, τότε θα ήταν διαφορετικά. Δεν μπορείς, όμως, να το πεις αυτό. Οι Έλληνες θα ζήσουν ένα μακροχρόνιο εφιάλτη», τονίζει ο Μαρκ Βάισμπροτ, διευθυντής του Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον. Από: epikaira.gr

Καμιά συμφωνία με εχθρούς

2012-03-04T10:25:00.003+02:00

3 Μάρτη1918: Η σοβιετική αντιπροσωπεία υπέγραψε στο Μπρεστ - Λιτόφσκ τη Συνθήκη Ειρήνης, αρνούμενη να συζητήσει τους όρους της και δηλώνοντας πως η συμφωνία δε στηρίζεται στην ελεύθερη συγκατάθεση των λαών, αλλά υπαγορεύεται στη Σοβιετική Ρωσία από τον πάνοπλο γερμανικό ιμπεριαλισμό, που εκμεταλλεύεται την προσωρινή αδυναμία της νεαρής Σοβιετικής Δημοκρατίας. Η ειρήνη του Μπρεστ ήταν πλήγμα για τα σχέδια των ιθυνόντων κύκλων στις ΗΠΑ, στην Αγγλία και στη Γαλλία, που λογάριαζαν να χρησιμοποιήσουν τη Γερμανία για να εκμηδενίσουν τη σοβιετική εξουσία. Παράλληλα, η ειρήνη του Μπρεστ ενίσχυσε την προσπάθεια των λαών στις εμπόλεμες χώρες για να τερματιστεί ο πόλεμος. (Από την εφημερίδα Ριζοσπάστης).

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, πως είναι αδύνατο να υπάρξει συμφωνία, που να ικανοποιεί και τους κομμουνιστές και τους καπιταλιστές. Ακόμα και αν υπογραφούν κάποιες συμφωνίες σε μερικά επιμέρους θέματα, το βέβαιο είναι, ότι οι πλουτοκράτες θα τις καταπατήσουν σύντομα.Τέτοιου είδους συνθήκες είναι αποτέλεσμα καταναγκασμού. Στη συγκεκριμένη συνθήκη για παράδειγμα, οι κομμουνιστές έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν. Σταμάτησαν τον πόλεμο, όπως υποσχέθηκαν.

Είναι ολοφάνερο, πως δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη ανάμεσα σε εμάς και το σύστημα. Το μνημόνιο είναι η απόδειξη. Οι πολιτικοί δεν σταμάτησαν να ζητάνε περισσότερα, ούτε πρόκειται να σταματήσουν από μόνοι τους. Ο πόλεμος που διεξάγουμε είναι, ας μου επιτρέψετε την έκφραση, ολοκληρωτικός. Η εμείς ή αυτοί. Σκοπός του κεφαλαίου είναι η υποδούλωση, η αλλοτρίωση μας, ώστε να μετατραπούμε σε πρόθυμους καταναλωτές και υπάκουους σκλάβους. Η διαιώνιση της ανισότητας, της εκμετάλλευσης. Ο δικός μας στόχος είναι η ελευθερία, η ισότητα, τα δικαιώματα των εργαζομένων μέσα από την αταξική κοινωνία. Αυτές οι δύο κατευθύνσεις δε συμπίπτουν πουθενά.

Η χρησιμοποίηση των ψεμάτων, του φόβου, της παραπλάνησης είναι πάγια τακτική της πλουτοκρατίας. Από την απλή διαφήμιση στην τηλεόραση έως τον πολιτικό λόγο, οι καπιταλιστές ψεύδονται. Όταν υποχωρούν, το κάνουν για λίγο και μόνο κάτω από το βάρος κοινωνικών αγώνων. Συνήθως υπόσχονται κάτι ασήμαντο, για να κατευνάσουν τα πνεύματα και επανέρχονται δριμύτεροι.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει να καταστήσουμε σαφές, ότι είμαστε αποφασισμένοι να τους σταματήσουμε. Η ώρα έφτασε. Ακόμα και οι πιο δύσπιστοι βλέπουν, ότι τόσα χρόνια που λέγαμε εναντίον της ΕΕ, λέγαμε αλήθειες. Πρώην ψηφοφόροι αστικών κομμάτων, δέρνουν υποψηφίους ή τους βρίζουν. Στα γραφεία της ΝΔ στο Ηράκλειο ο Υπεύθυνος Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Οικονομίας της Νέας Δημοκρατίας, Νότης Μηταράκης άκουσε τον εξάψαλμο από (πρώην) οπαδούς της νέας δημοπρασίας. Ο κόσμος τον ξεφώνισε, λέγοντας ότι στηρίζονται μόνο οι τράπεζες. Αυτά δείχνουν καθαρά, ποιος προηγείται σε ψήφους και ποιός θα μαυρισθεί. Επίσης, η Αριστερά τόσο καιρό μιλούσε για την επίθεση των αφεντικών με αφορμή κάποια κρίση. Όσοι υποστήριζαν ότι δεν μπορούμε παρά μόνο να αγωνιστούμε, δικαιώθηκαν.

Η μετεκλογική συνεργασία όλων των αστικών κομμάτων είναι δεδομένη. Ο Αβραμόπουλος μίλησε για συνεργασία με το μπατσόκ, πράγμα αδιανόητο για τα γαλάζια γίδια πριν ένα χρόνο. Ο ένας τρόπος να σταματήσει αυτό το καπέλωμα, είναι να έρθει η Αριστερά αυτοδύναμη. Αν δουν όμως κάτι τέτοιο, είναι πιθανό να αλλάξουν το εκλογικό σύστημα, ή να αναβάλουν τις εκλογές επ’ αόριστο. Έχουν κάνει ήδη πολύ χειρότερα. Μια βόλτα από τα Νοσοκομεία, τα Σχολεία, τις Υπηρεσίες, φτάνει για να καταλάβουμε ότι είναι αδίστακτοι.

Ο πλέον ριζικός τρόπος δράσης είναι η επανάσταση. Καταλαβαίνω ότι το σύστημα διαθέτει προπαγάνδα, παρακράτος, κατασταλτικούς μηχανισμούς. Αλλά ειλικρινά πιστεύω, ότι εδώ που είμαστε, δεν υπάρχει επιστροφή. Η θα αμυνθούμε ή θα χαθούμε. Γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια Σύνταγμα, νόμους που οι ίδιοι ψηφίζουν. Δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα. Αφού δεν τηρούν οι υπουργοί τους νόμους τους, πως καλούμαστε να τους τηρήσουμε εμείς; Γιατί θα πρέπει να είμαστε ευγενικοί με την αγριότητα; Γιατί να τους χαριστούμε όταν μας πετσοκόβουν;

Η Αριστερά βρίσκεται στην πιο κρίσιμη στιγμή της Ελλάδας από το ΒΠΠ και μετά. Καλείται να δώσει λύσεις στα προβλήματα που οι αντίπαλοι δημιούργησαν. Όσοι υποστηρίζουν ότι μπορεί να υπάρξει συνεργασία ανάμεσα σε Αριστερούς και υπολείμματα του κατεστημένου, είναι αφελείς ή υστερόβουλοι. Μοναδικός σκοπός μας η ανατροπή της άρχουσας τάξης. Κανείς συμβιβασμός, καμιά συμφωνία.

Σ’ αυτό τον αγώνα οφείλουμε να είμαστε ενωμένοι. Θέλουμε μαζί μας τους δυσαρεστημένους από τα κόμματα. Θέλουμε όλους όσους αγωνίστηκαν για μια καλύτερη ζωή. Χαιρετίζω λοιπόν κάθε προσπάθεια παράκαμψης του καπιταλισμού, κάθε τρόπο δράσης, κάθε άποψη, που μας φέρνει κοντύτερα στη απαλλαγή από τις αλυσίδες.

Εργαζόμενοι, μην ακούτε τις ψευτιές των δημίων. Ακούστε τη συνείδησή σας, δείτε πως ζείτε και ξεσηκωθείτε.

Μεθοδεύσεις ασφαλιτών

2012-03-04T10:25:00.000+02:00

Από την εφημερίδα "Πριν"

Καινούργια «φάμπρικα» έχουν ανοίξει οι ασφαλίτες της ΓΑΔΑ εδώ και καιρό όπως πληροφορούμαστε. Κατά την διάρκεια διαδηλώσεων στην Αθήνα αναγράφουν κατ’ επιλογή στα βιβλία τους κάποιες απ’ τις οργανώσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς που συμμετέχουν- μεταξύ αυτών και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ βεβαίως.
Στην συνέχεια περιγράφουν περιστατικά βίας και κατόπιν παραθέτουν όσες περιπτώσεις ατόμων προσέρχονται στην Ασφάλεια για να καταγγείλουν φθορές που υπέστησαν περιουσιακά τους στοιχεία- σπασίματα, εμπρησμούς, κλοπή χρημάτων κλπ.

Τεχνηέντως έτσι επιτυγχάνουν δυο πράγματα. Πρώτον με έμμεσο τρόπο υποδεικνύουν στα θύματα βανδαλισμών να στραφούν αν θέλουν, εναντίον πολιτικών οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς.
Δεύτερο και σημαντικότερο από πολιτική σκοπιά, οι ασφαλίτες συσσωρεύουν φακέλους εσωτερικής χρήσης με τις δικές τους εκτιμήσεις όπου φορτώνουν σε πολιτικές οργανώσεις αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου – μέχρι και κλοπές χρημάτων.

Η πολιτική σκοπιμότητα αυτής της μεθοδευμένης =και προφανώς με πολιτική εντολή- διαδικασίας συναρτάται με τις εσχάτως διακηρυσσόμενες προθέσεις κύκλων της κυβέρνησης δοσίλογων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ να απαγορεύσουν ή να περιορίσουν στο … πεζοδρόμιο τις διαδηλώσεις, αλλά και να επιχειρήσουν να φορτώσουν στα κόμματα και στις οργανώσεις σε μια διαδήλωση το … κόστος όσων ζημιών προκαλούν οι ασφαλίτες προβοκάτορες ή κάποιοι διαδηλωτές!

Δεν ξέρουμε αν αυτό το σκέφτηκαν μόνοι τους οι έλληνες πολιτικοί δοσίλογοι ή τους το υπαγόρευσαν οι γερμανοί γκαουλάιτερ της ΕΕ αλλά ματαιοπονούν αν νομίζουν ότι έτσι θα καταστείλουν την οργή του κόσμου.

Συμβιβασμένη και αμίλητη τέχνη δεν υπάρχει

2012-03-03T10:39:00.002+02:00

Γιωργος Σαρρης

Πέρασαν 2 χρόνια από το 1ο μνημόνιο. Δυο ολόκληρα χρονια που οι απλοί άνθρωποι που πηραν είδηση τι παίζεται βγήκαν στο δρόμο. Κι από τοτε έγιναν τόσα και τόσα. Τεράστιες διαδηλώσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν λέγοντας μεγαλα ή μικρότερα ΟΧΙ, και συγκρούστηκαν με το σύστημα που τους σκότωνε . Δεκάδες χιλιάδες απο αυτούς πάτησαν το πόδι τους στα πεζοδρόμια και φώναξαν συνθήματα για πρώτη φορά. Χιλιάδες άρθρα, έρευνες, μελέτες, οικονομικές αναλύσεις, ποιητικά λογοτεχνικα κείμενα που "είδαν", σκέφτηκαν και μίλησαν με όλους τους τρόπους. Οποιος ενδιαφερόταν να δεί είδε.
Κι όμως υπήρχαν κάποιοι κι ακόμη υπάρχουν που δεν έκαναν το βήμα. Που δε δήλωσαν παρόντες πουθενα. Που το μόνο που βρήκαν να κάνουν ή να πουν και να "δηλώσουν" ήταν η συμπόνοια, η θλίψη, ο οίκτος τους και τίποτα άλλο. Και ποιοι ήταν αυτοί; Οι καλλιτέχνες...
Φυσικα δε μιλάω για όλους. Υπήρξαν πολλοι που γρήγορα κινητοποιήθηκαν και συμμετείχαν και στις διαδηλώσεις και σε διάφορες πρωτοβουλίες που έγιναν. Κάποιους τους συνάντησα και στο δρόμο σε κρίσιμες μέρες ακόμη και με πρόχειρες μάσκες για τα δακρυγόνα. Οι πολλοί όμως έμειναν απ' έξω και δεν υπάρχει κανενας λόγος πια να μη μιλάω γι αυτό. Κι έμειναν απ' έξω όχι γιατί δεν ένοιωσαν τι συμβαίνει. Αλοίμονο, τι καλλιτέχνες θα ήταν αν δεν μπορούσαν έστω και λίγο να ταυτιστούν;
Εμειναν απ'έξω από υπολογισμό, από ανησυχία ή φόβο μήπως αυτό επηρρεάσει τη "δουλειά", τις δημόσιες σχέσεις, τη σχέση με την τηλεόραση και τα ΜΜΕ, με τους φίλους πολιτικούς- που τωρα ήταν στην κυβέρνηση- που απόκτησαν τόσα χρόνια στη μικρή Ελλάδα όπου όλοι μια παρεα είμαστε. Που όμως αυτοί οι "φίλοι πολιτικοί" και οι συνεργάτες τους στα μέσα είχαν πάρει την απόφαση να πουνε ψέματα, να κρύψουν αλήθειες, να επιτεθούν στο λαό, να τον βάλουν στη γωνία και να τον ενοχοποιήσουν, και τελικά να τον ισοπεδώσουν με ένα τρόπο που κανείς δε φανταζόταν, διαλύοντας και το κορμί και την ψυχή και το πνεύμα του.
Κι όμως η μεγάλη μάζα των καλλιτεχνών δε μίλησε. Η κι αν μίλησε ψέλισε απλά γενικολογίες και απόφυγε να παρει καθαρή θέση. Οι διάσημοι, και επομένως "τακτοποιημένοι" ή πλούσιοι καλλιτεχνες, στην τεράστια πλειοψηφία τους σωπαίνουν ακόμη. Παρα την ιδιοφυία, την ευαισθησία, το ενστικτο και την κριτική ικανότητα με τα οποία σίγουρα είναι προικισμένοι.
Και ξεχνάνε σε ποιον χρωστάνε την υπέροχη πραγματικά ζωή τους. Ξεχνάνε σε ποιόν πρώτα από όλους χρωστάνε...Ουδεις αχαριστότερος του ευεργετηθέντος.
Μερικοί από αυτούς μπορεί να νομίζουν οτι δε χρωστάνε σε κανένα, παρα μόνο στην ιδιοφυία τους, στο ταλέντο και την επίμονη δουλειά τους. Ξεχνανε όμως από που έπαιρναν το ρευμα, την ενέργεια που άνοιγε τελικά τις πόρτες της μαγείας η και της τύχης.
Ας το σκεφτούν πιο καλά. Χωρίς τον κόσμο ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα, κι ας λεει. Ο καλλιτέχνης δεν είναι όσο μοναχικός δηλώνει. Ειναι ακριβώς το αντίθετο. Αν του στερήσεις το κοινό πεθαίνει, μαραίνεται, σβήνει. Ας το ομολογήσει. Αυτα που κάνει δεν τα κάνει για τον εαυτό του αλλά τα απευθύνει με αγωνία κάπου. Μιλάει για να ακουστεί. Για την ακρίβεια μπορεί και ναναι αυτό ο αερας που αναπνέει. Οπως το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με το κοινό. Τους απλούς ανθρώπους που διάλεξαν να ανασαίνουν τέχνη κι όχι τηλεόραση και σαπίλα.Δεν κάνω επίθεση σε κανένα, δεν παριστάνω το δάσκαλο, τον επαναστάτη ή τον έξυπνο κι ας το πουν καποιοι. Αγωνία έχω που ξεχειλίζει από παντού και που δεν μπορω να την κρύψω.

Τωρα ο λαός έχει ανάγκη όσο ποτε τους καλλιτέχνες και την τέχνη. Οχι για να ξεχαστεί για λίγο. Αλλά για να ξαναβρεί τη ψυχή του το τετράφυλλο δάκρυ, για να βρεί τον εαυτό του τον άφοβο, τον ασυμβίβαστο, τον εαυτό που είχε μεσα -και μιλάω για το έργο τους- Καζαντζάκη, Ρίτσο, Λειβαδίτη, Καρούζο, Ελύτη, Αναγνωστάκη, Σεφερη, Θεοδωράκη, Χατζηδάκη, τους μεγάλους ζωγράφους, αλλά και τόσους άλλους, τόσα άλλα και πάνω από όλα την ελευθερία και τον άνθρωπο.Τον άνθρωπο που νοιάζεται για το διπλανό και για το αύριο, τον άνθρωπο που αντιστέκεται και παλεύει.
Η τέχνη είναι ο "λόγος", είναι η αλήθεια χωρίς μεταμφίεση, η ομορφιά, η ισορροπία κάποτε ακόμη και πάνω από το κενό και το χαος, η ελευθερία!
Και βεβαια συμβιβασμένη και αμίλητη τέχνη δεν υπάρχει.
Απλά δεν υπάρχει, ό,τι κι αν λένε...
Ο απλός λαός το ξέρει, το νοιώθει και γι αυτό περιμένει.
Περιμένει έξω εκεί...στα Πάθη

"ΜΕ ΤΟ ΛΥΧΝΟ του άστρου * στους ουρανούς εβγήκα

Στο αγιάζι των λειμώνων * στη μόνη ακτή του κόσμου

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!

Λυπημένες μυρσίνες * ασημωμένες ύπνο

Μου ράντισαν την όψη * Φυσώ και μόνος πάω

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!

Οδηγέ των ακτίνων * και των κοιτώνων Μάγε

Αγύρτη που γνωρίζεις * το μέλλον μίλησέ μου

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!

Τα κορίτσια μου πένθος * για τους αιώνες έχουν

Τ' αγόρια μου τουφέκια * κρατούν και δεν κατέχουν

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!

Εκατόγχειρες νύχτες * μες στο στερέωμα όλο

Τα σπλάχνα μου αναδεύουν * Αυτός ο πόνος καίει

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!

Με το λύχνο του άστρου * στους ουρανούς γυρίζω

Στο αγιάζι των λειμώνων * στη μόνη ακτή του κόσμου

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!"

Προτάσεις

2012-03-03T10:38:00.000+02:00

Η Αριστερά πρωταγωνιστεί για μια ακόμα φορά στην αντίσταση του λαού εναντίων των ξένων ιμπεριαλιστών και τοκογλύφων.

Πολύ σωστά, ο αγώνας που κάνει, είναι διαρκής και έχει πολλές μορφές. Από την κατακεραύνωση των δοσίλογων βουλευτών, ως την οργάνωση απεργιών στους χώρους δουλειάς και συλλαλητηρίων στις πλατείες. Για πρώτη φορά οι απατεώνες φοβούνται να κυκλοφορήσουν, να διοργανώσουν φιέστες κλπ.

Μένουν όμως να γίνουν και κάποια άλλα πράγματα. Μια μεγάλη μερίδα του κόσμου πχ είναι αναγκασμένη να ακούει τα νέα από το χαζοκούτι. Πολλοί, δεν γνωρίζουν τη χρήση Η/Υ και επομένως δεν μαθαίνουν την αλήθεια από το internet, αλλά ακούν ψέματα από τη τηλεόραση. Τα κανάλια έχουν κάνει πραγματικό εμπάργκο στις Αριστερές θέσεις. Γι αυτό οι κινητοποιήσεις πρέπει να επεκταθούν. Ένας καλός τρόπος επαφής με τον κόσμο είναι οι συγκεντρώσεις, όπου ομιλητές εξηγούν τις απόψεις τους, τις εναλλακτικές λύσεις που προτείνονται.

Η Αριστερά είναι ώρα να περάσει στο επόμενο στάδιο: Να κάνει ευρύτερα γνωστό τι πιστεύει, γιατί πρέπει να φύγουμε από το ευρώ, γιατί χρειάζεται να σταματήσουμε να πληρώνουμε το χρέος, πως θα γίνει αυτό, τι επιπτώσεις θα έχει και σε ποιους, να αναλύσει με λεπτομέρειες τι θα κάνει, όταν ο λαός με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την φέρει στην εξουσία. Απλά συνθήματα δεν είναι αρκετά. Χρειάζεται μελέτη, πρόγραμμα, δεσμεύσεις, προτάσεις και συνεχής ενημέρωση του κόσμου.

Οι σύντροφοι που κατά καιρούς μοιράζουν ενημερωτικά φυλλάδια στο δρόμο ή τα σπίτια, έχουν κάνει καλή δουλειά. Οι κόποι τους αποδίδουν. Παρόλα αυτά η τηλεόραση εξακολουθεί να είναι το κύριο μέσο επικοινωνίας των πολιτικών με το λαό. Η δύναμη της, αν και φθίνει ραγδαία, είναι ακόμα σημαντική. Ένα κανάλι λοιπόν με πανελλαδική εμβέλεια, το οποίο θα αποκαλύπτει αλήθειες είναι αναγκαίο. Είναι δύσκολο αυτό τον καιρό να μιλάμε για κανάλια, αλλά δεν πρέπει να αφήσουμε άλλο φασιστικά φερέφωνα να αλωνίζουν στην TV. Θα πρότεινα συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από τους φασιστικούς σταθμούς, κράξιμο φερέφωνων (ακόμα εντονότερα), εμπάργκο στα προϊόντα που διαφημίζουν, κλπ.

Όλοι εμείς χρειάζεται να μιλήσουμε στους δικούς μας, στους φίλους, στα καφενεία, στην αγορά, για αυτά που αγωνιζόμαστε. Ο κόσμος είναι έτοιμος να ακούσει. Δεν θέλει όμως άλλα ανούσια λόγια. Θέλει να ακούσει λεπτομερείς λύσεις. Θέλει τεκμηριωμένες με στοιχεία προτάσεις. Το να κατακρίνεις το σύστημα, να αποκαλύπτεις τη μπόχα, είναι το πρώτο βήμα για αλλαγή του κόσμου. Το να δείξεις το σωστό τρόπο να λύσεις το πρόβλημα είναι το επόμενο. Χρειάζεται ένταση της αντίστασης, καθώς και νέες μορφές πάλης. Δεν πρέπει να εφησυχάσουμε γιατί διαλύονται οι εχθροί. Ίσα ίσα, τώρα θα πρέπει να τους δώσουμε τα αποφασιστικά χτυπήματα, ώστε να μην προλάβουν να επανακάμψουν.

Θα πει κάποιος, μα καλά σύντροφε, τι συζητάμε, τι λέμε αυτά τα χρόνια μέσα στις συνελεύσεις, μεταξύ μας; Αυτά που λέμε μεταξύ μας, λοιπόν, το Μαρξισμό, τον Kομμουνισμό, την αταξική κοινωνία, είναι ανάγκη να τα κάνουμε ευρύτερα γνωστά, Δεν είναι γνωστά; Όχι με τον τρόπο που πρέπει να είναι. Η ακροδεξιά προπαγάνδα έχει διαστρεβλώσει πολλά όλα αυτά τα χρόνια.

Υπάρχουν απλοί άνθρωποι για παράδειγμα, που λένε ότι με λεφτά από τη συμφωνία με την τρόικα, πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις! Και αν είναι κάποιο κομματόσκυλο, καλά, το αντιμετωπίζεις αναλόγως. Τον άνθρωπο που φοβάται όμως, πρέπει να του πεις την αλήθεια με αποδείξεις. Ότι τα λεφτά των ξένων θα πάνε όλα στους δανειστές και τις τράπεζες. Ότι από το μνημόνιο χάνουν τα ταμεία, τα χρήματα εκλάπησαν πηγαίνοντας σε διάφορες τσέπες ή αγοράζοντας ομόλογα. Ως απόδειξη αυτών είναι και η λογική. Αν χρειαζόμαστε το μνημόνιο για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, τότε γιατί κόβουμε τους μισθούς και τις συντάξεις; Πού πήγαν τα χρήματα που πήραν από το μισθό μας; που πήγαν τα ποσά από την υγεία, τις συντάξεις, την παιδεία;

Η αμφισβήτηση του μνημονίου, το να σταματήσουμε να δίνουμε τους μισθούς στους

τοκογλύφους μόνο καλό θα κάνει στη χώρα. Πρώτα απ όλα θα σταματήσει η οικονομική αιμορραγία των Ελλήνων. Έπειτα θα σώσουμε τον ορυκτό πλούτο από τα νύχια των ξένων πολυεθνικών. Με την δραχμή θα υπάρξει χρήμα, επομένως και ανάπτυξη. Αυτό θα φέρει μείωση της ανεργίας και νέα ώθηση στην οικονομία. Ακόμα, τα προϊόντα μας θα γίνουν ανταγωνιστικά και ο τουρισμός θα αναπτυχθεί περισσότερο. Αν περιορίσουμε μάλιστα τις εισαγωγές ξένων προϊόντων θα έχουμε μείωση του ελλείμματος εμπορικών συναλλαγών. Γι αυτό είναι απαραίτητο να φύγουμε από το λάκκο με φίδια, την ΕΕ.

Ένα άλλο που ο κόσμος περιμένει
να ακούσει, είναι η δέσμευση της Αριστεράς ότι θα τιμωρήσει τους υπευθύνους. Ο Βενιζέλος είπε το φόβο του στη βουλή «θα μας βάλετε φυλακή». Η αλλαγή τους συστήματος μπορεί να γίνει μόνο, αν δείξουμε στο λαό, ότι εννοούμε αυτά που λέμε. Τι νόημα θα έχει να υπάρξει μια άλλη κυβέρνηση όταν τα λαμόγια θα χαίρονται τα κλοπιμαία; Η αταξική κοινωνία είναι ο στόχος, αλλά ας μην «σνομπάρουμε» τα ηθικά και άλλα σκάνδαλα. Μπορούμε να διαβεβαιώσουμε τον κόσμο, ότι θα καθαρίσουμε τη χώρα από τους κλέφτες. Ότι θα καταργήσουμε πχ την ντροπή που λέγεται βουλευτική ασυλία. Ότι αντίθετα θα επαναφέρουμε το άσυλο στα πανεπιστήμια. Θα κλείσουμε φυλακή τους απατεώνες και θα δημεύσουμε την περιουσία τους. Συγκεκριμένα πράγματα.

Εύχομαι στους συντρόφους καλή δύναμη. Η νίκη είναι πιο κοντά παρά ποτέ.Βαθύ Κόκκινο

mits

James Gilligan: οι φυλακές ως μικρόκοσμος της κοινωνίας

2012-03-03T10:33:00.002+02:00

Αναδημοσίευση από Jungle-Report

Ο James Gilligan είναι επισκέπτης καθηγητής ψυχιατρικής και κοινωνικής πολιτικής στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, και έκτακτος καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Για πολλά χρόνια δίδασκε στο Harvard Medical School. Είναι πρώην πρόεδρος του International Association for Forensic Psychotherapy, και Visiting Fellow στο Ινστιτούτο Εγκληματολογίας του πανεπιστημίου του Cambridge.

Σε πολλούς θα είναι ίσως γνωστός από την εμφάνισή του στο Zeitgeist Moving Forward. Δυστυχώς, είναι λιγότερο γνωστά στην Ελλάδα τα βιβλία του, τα οποία αναλύουν το φαινόμενο της βίας και της εγκληματικότητας. Ο Gilligan πέρασε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του παίρνοντας συνεντεύξεις από κρατουμένους των αμερικανικών φυλακών, μερικοί από τους οποίους έχουν διαπράξει τα πιο άγρια εγκλήματα (φόνους, ακρωτηριασμούς, βιασμούς). Στα βιβλία του μεταφέρει την εμπειρία του αυτή, καθώς και τα συμπεράσματα που προκύπτουν, όπως τα κίνητρα του δράστη, και -κυρίως- το κοινωνικό περιβάλλον και υπόβαθρο στο οποίο διαπράττονται τα εγκλήματα.

Επέλεξα να μεταφράσω ένα σύντομο απόσπασμα από το βιβλίο του «Violence, Reflections on Our Deadliest Epidemic», και συγκεκριμένα από το κεφάλαιο που αναφέρεται στην περίπτωση των βιασμών εντός των φυλακών, ένα φαινόμενο το οποίο δίνει αφορμή να γίνουν κάποιοι παραλληλισμοί με την ευρύτερη κοινωνία. Τους λόγους που το βρήκα ενδιαφέρον ελπίζω να τους διαπιστώσετε και μόνοι σας. Σίγουρα το κομμάτι αυτό, αποκομμένο από το υπόλοιπο βιβλίο, θα αφήνει στον αναγνώστη δυστυχώς αρκετά κενά και απορίες, οι οποίες απαντώνται σε άλλα σημεία. Ελπίζω κάποια στιγμή να μεταφραστεί ολόκληρο το βιβλίο στα ελληνικά, διότι, αν και γραμμένο το 2000, παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο.

Στο τέλος, παραθέτω κι ένα βίντεο από μία διάλεξή του, στην οποία εξηγεί πόσο σημαντικός είναι ο παράγοντας της Παιδείας στην μείωση της βίας και της εγκληματικότητας.

——————————————————————————-

[....]

Μία δεύτερη διαπίστωση είναι ο βαθμός στον οποίο η σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση, ή βιασμός (παρόλο που δεν αναγνωρίζεται και ταυτίζεται πάντα ως βιασμός) των κρατουμένων «επιτρέπεται» από τους φύλακες της κάθε πτέρυγας. Η πρακτική του να γίνονται ανεκτές και επιτρεπτές τέτοιου είδους σχέσεις είναι ένας τρόπος για να διατηρούν οι φύλακες τον έλεγχο των κρατουμένων συνολικά. Αυτή η στρατηγική αναλύεται σε δύο στοιχεία: «Εσύ θα μου ξύσεις την πλάτη, κι εγώ θα ξύσω τη δική σου», και «Διαίρει και βασίλευε».

Όσον αφορά το πρώτο, οι φύλακες έρχονται σε μία υπόγεια, σιωπηρή συμφωνία με τους βιαστές, κατά την οποία οι φύλακες επιτρέπουν στους βιαστές να παίρνουν ικανοποίηση από τον βιασμό των πιο αδύναμων φυλακισμένων, και οι βιαστές ως αντάλλαγμα συμφωνούν να συνεργαστούν με αυτούς τους φύλακες, υποτασσόμενοι στο σύστημα της φυλακής συνολικά (παραιτούμενοι, δηλαδή, από το ενδεχόμενο να επιτεθούν ατομικά στους φύλακες, ή να συνεργαστούν μεταξύ τους ως ομάδα προκειμένου να οργανώσουν μία εξέγερση).

Όσον αφορά το δεύτερο, το σύστημα αυτό των αμοιβαίων παραχωρήσεων ταυτόχρονα εμποδίζει τους τροφίμους ως σύνολο να ενωθούν μεταξύ τους, καθώς διαιρεί τους κρατουμένους σε δύο ομάδες – τους βιαστές και τους βιασμένους – ελαχιστοποιώντας έτσι τις πιθανότητες να είναι σε θέση να οργανώσουν μία αποτελεσματική διαμαρτυρία ή εξέγερση. Καθίσταται μία στρατηγική την οποία οι φύλακες εφαρμόζουν για να «διαιρούν και να βασιλεύουν» στους κρατούμενους.

[….]

Τέλος, θέλω να ρωτήσω: Τι συμβαίνει με το κοινωνικό ταξικό μας σύστημα το οποίο εφαρμόζει μία αυτοαναιρούμενη πολιτική της όλο και πιο βίαιας τιμωρίας, τη στιγμή που έχουμε ξεκάθαρα αποδείξει ότι τέτοιες πολιτικές διεγείρουν τη βία; Τα σωφρονιστικά καταστήματα μιας κοινωνίας χρησιμεύουν ως κλειδί για την κατανόηση της ευρύτερης κοινωνίας. Μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει το σύστημα της φυλακής ως μεγεθυντικό φακό, μέσα από τον οποίο θα μπορούσε να δει αυτά που διαφορετικά θα διακρίνονταν πιο δύσκολα στον πολιτισμό – υποβόσκοντα πρότυπα συμπεριφοράς, συμβολισμούς, και την κοινωνική δομή που καθορίζει τη ζωή της κοινότητας συνολικά.

Από αυτή τη σκοπιά, αξίζει να σημειωθεί ότι οι ηγέτες οποιασδήποτε κοινωνίας, όπως ακριβώς οι φύλακες των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, έχουν όφελος να επιβάλουν τις στρατηγικές που περιέγραψα νωρίτερα: «Εσύ θα μου ξύσεις την πλάτη, κι εγώ θα ξύσω τη δική σου», και «Διαίρει και βασίλευε». Αυτό επιτυγχάνεται στο μακρόκοσμο της κοινωνίας όπως ακριβώς στο μικρόκοσμο της φυλακής, με τη συναίνεση της μεσαίας τάξης στην υποτέλεια και την εκμετάλλευσή της από την ανώτερη τάξη, δίνοντας όμως στη μεσαία τάξη μια άλλη τάξη υποτελή σε αυτήν (την κατώτερη τάξη), την οποία μπορεί να εκμεταλλεύεται, και απέναντι στην οποία μπορεί να αισθάνεται ανώτερη, αποσπώντας έτσι τη μεσαία τάξη από τη μνησικακία που διαφορετικά θα ένιωθε και θα εξέφραζε ενάντια στην ανώτερη τάξη.

Οι δύο υποτελείς τάξεις (μεσαία και κατώτερη) αντιστοιχούν σε αρπακτικό και σε θήραμα, και είναι πολύ πιο πιθανό να πολεμούν μεταξύ τους παρά ενάντια στην κυρίαρχη τάξη, κάνοντας έτσι πιο εύκολο τον έλεγχό τους από την κυρίαρχη τάξη. (Π.χ. οι ψηφοφόροι της μεσαίας τάξης θυμώνουν περισσότερο με τους «βολεψάκιδες της πρόνοιας»* παρά με τα μέλη του Forbes 400 – τα οποία μάλιστα τα θαυμάζουν, και θα ήθελαν να τα φτάσουν).

[*Μεταφράζω πρόχειρα ως «βολεψάκιδες της πρόνοιας» το «welfare queens»: πρόκεται για δυσφημιστικό χαρακτηρισμό που εμφανίστηκε στην Αμερική το ’60 και κορυφώθηκε επί Ρέιγκαν ενάντια σε φτωχούς, κυρίως μητέρες, που έπαιρναν επιδόματα από την πρόνοια.]

Πώς όμως τα μέλη της κατώτερης τάξης στρέφονται το ένα εναντίον του άλλου, αντί να στραφούν εναντίον των δύο ανώτερών τους τάξεων, οι οποίες καρπώνονται τον περισσότερο πλούτο και τα προνόμια της κοινωνίας για τον εαυτό τους; Με τον ίδιο τρόπο που διοικείται και το σύστημα των φυλακών, διαιρώντας δηλαδή τους πολίτες σε αρπακτικά και θηράματα – διαιρώντας την κατώτερη τάξη σε εγκληματίες και σε θύματα. Η κυρίαρχη τάξη δεν έχει συμφέρον να ακολουθήσει τις πολιτικές εκείνες που θα περιόριζαν την εγκληματικότητα• αντιθέτως, συμφέρον της είναι να κρατάει τους δείκτες εγκληματικότητας όσο το δυνατόν πιο ψηλά. Η κυρίαρχη τάξη (η οποία στην Αμερική αποτελείται από λευκούς) είναι υπεύθυνη, σε μεγάλο βαθμό, για τον τρόπο με τον οποίο εμείς, ως κοινότητα, επιλέξαμε να διανείμουμε τον συλλογικό μας πλούτο (καθώς αυτή, ή εκείνοι που εκπροσωπούν τα συμφέροντά της γράφουν τους νόμους που καθορίζουν αυτές τις επιλογές), πράγμα που με τη σειρά του είναι υπεύθυνο για τις κοινωνικές ανισότητες που οδηγούν στη βία και την εγκληματικότητα.

Ταυτόχρονα, είναι η κυρίαρχη τάξη που διεξάγει τον «πόλεμο κατά του εγκλήματος», ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ένας πόλεμος εναντίον των φτωχών. Τόσο οι εγκληματίες, όσο και τα θύματα του εγκλήματος είναι κατεξοχήν οι πολύ φτωχοί. Τα είδη των επιθέσεων που οι πολύ φτωχοί υφίστανται από τους «εγκληματίες» (βιασμός, φόνος, ληστεία) είναι τόσο άμεσα, απτά και ορατά, τόσο απειλητικά κατά της ζωής και θανατηφόρα, ώστε αναπόφευκτα αποσπούν τους πολύ φτωχούς από το να προσέξουν ή να πολεμήσουν τις λιγότερο ορατές και πιο καλά κρυμμένες επιθέσεις που υφίστανται από το σύστημα καθαυτό.

Όπως το έθεσε πρόσφατα και ο Αντιπρόσωπος Charles Schumer, είναι προς το πολιτικό συμφέρον του κόμματος που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των πλουσίων να ευνοεί την εγκληματικότητα στο μεγαλύτερο κατά το δυνατόν βαθμό, κι ακόμα και να παραφουσκώνει τους δείκτες εγκληματικότητας, ώστε η εγκληματικότητα να προκαλεί φόβο και πανικό πολύ περισσότερο από όσο δικαιολογεί η πραγματικότητα, κλπ. Διότι όσο περισσότερο ο κόσμος ανησυχεί για τη βία και την εγκληματικότητα, τόσο η μεσαία τάξη θα εστιάζει την οργή και το φόβο της στους φτωχούς και στα μέλη συγκεκριμένων μειονοτήτων (διότι οι περισσότερες μορφές βίας που χαρακτηρίζονται ως «έγκλημα» διαπράττονται από ανθρώπους αυτών των ομάδων)• οι μη-βίαιοι και μη-εγκληματίες φτωχοί θα είναι οργισμένοι με εκείνους τους φτωχούς που είναι βίαιοι εγκληματίες• και η προσοχή και των δύο αυτών τάξεων θα είναι τόσο απασχολημένη με την οργή εναντίων των εγκληματιών της κατώτερης τάξης, ώστε να μην προσέξουν ότι έχουν πολύ καλύτερους λόγους να θυμώνουν με τους πολύ πλούσιους και το κόμμα που εκπροσωπεί τα συμφέροντά τους, παρά και με το σύνολο ακόμα όλων των εγκληματιών.

Κατά ειρωνικό τρόπο, όποτε η εγκληματικότητα βρίσκεται στο απόγειό της, το κόμμα των πλουσίων μπορεί να αυτοπαρουσιαστεί ακόμα και ως ο σωτήρας όλων, υποσχόμενο ότι «θα σκληρύνει τη στάση του ενάντια στο έγκλημα» και διακηρύσσοντας τον «πόλεμο κατά του εγκλήματος» (ο οποίος, όπως είπα, στην πραγματικότητα είναι ένας πόλεμος εναντίον των φτωχών – της κοινωνικής εκείνης τάξης η οποία, μέσα σε αυτή την πλάνη, αντιμετωπίζεται ως η υπέρτατη πηγή βίας και εγκληματικότητας), αποσπώντας έτσι την προσοχή από το γεγονός ότι η υπέρτατη πηγή των περισσότερων φαινομένων βίας και εγκληματικότητας είναι στην πραγματικότητα η ανώτερη τάξη, ή, καλύτερα, το ταξικό σύστημα.

Επομένως, δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη – στην πραγματικότητα είναι απολύτως αναμενόμενο – το ότι αυτοί που ταυτίζονται με τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης θα επεδίωκαν τέτοιες πολιτικές, οι οποίες οδηγούν στην αύξηση του δείκτη αυτού που νομικά ορίζεται ως βία και εγκληματικότητα. Τέτοιες πολιτικές περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

1) Τιμωρώντας όλο και περισσότερους ανθρώπους (εγκληματίες) όλο και περισσότερο σκληρά, μέσω όλο και πιο απάνθρωπων φυλακών, με θανατική ποινή, κλπ. Τίποτα δεν ενισχύει το έγκλημα περισσότερο σθεναρά και αποτελεσματικά από την τιμωρία (καθώς η τιμωρία ενισχύει τα αισθήματα ντροπής και ελαττώνει τα αισθήματα ενοχής, και η ντροπή ενθαρρύνει τα φαινόμενα βίας, ειδικά όταν αυτά δεν εμποδίζονται από τις ενοχές).

2) Θέτοντας εκτός νόμου εκείνα τα ναρκωτικά που εμποδίζουν τη βία (όπως η μαριχουάνα και η ηρωίνη), ενώ νομιμοποιεί και διαφημίζει εκείνα που διεγείρουν τη βία και προκαλούν σωματικές βλάβες και θάνατο (όπως το αλκοόλ και ο καπνός)• και καθιστώντας παράνομα σε βαθμό κακουργήματος εκείνα τα ναρκωτικά που δεν έχει αποδειχτεί να έχουν κάποιο άμεσο (φαρμακολογικά) αποτέλεσμα στη βίαιη συμπεριφορά (όπως η κοκαΐνη), ξοδεύοντας έτσι δισεκατομμύρια δολάρια των φορολογουμένων για να ενθαρρύνουν τη βία και την εγκληματικότητα, με το να διοχετεύουν τεράστια ποσά δημοσίου χρήματος ενάντια σε εκείνο το οργανωμένο έγκλημα, που κερδίζει από το γεγονός ότι όσο μικρότερη είναι η προσφορά αυτών των ναρκωτικών, τόσο μεγαλύτερη είναι η τιμή• και μετά παραπληροφορούν το κοινό για τη σχέση μεταξύ ναρκωτικών, βίας, και εγκληματικότητας, λες και η βία και η εγκληματικότητα προκαλούνται εξαιτίας των παράνομων ναρκωτικών (το οποίο δεν ισχύει), αντί των εξαιρετικά κερδοφόρων νόμιμων ναρκωτικών όπως το αλκοόλ (το μοναδικό ναρκωτικό που έχει αποδειχθεί ότι διεγείρει τη βία). Όλα αυτά αποπροσανατολίζουν το κοινό από το να προσέξει ότι η πραγματική αιτία της βίας δεν είναι τα ναρκωτικά: Η πραγματική αιτία της βίας είναι ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών» (και οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες για τις οποίες ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών» σχεδιάστηκε ώστε να αποσπά την προσοχή).

3) Χειραγωγώντας τους φορολογικούς νόμους και άλλες οικονομικές πολιτικές έτσι ώστε να μεγαλώσει η διαφορά εισοδήματος και πλούτου μεταξύ πλουσίων και φτωχών, διότι αυτό επίσης ενθαρρύνει τη βία και την εγκληματικότητα, μεγιστοποιώντας το βαθμό στον οποίο οι φτωχοί υφίστανται εμπειρίες και συναισθήματα ντροπής, ταπείνωσης και κατωτερότητας.

4) Στερώντας στους φτωχούς την πρόσβαση στην εκπαίδευση (ειδικά αν βρίσκονται στη φυλακή), διότι τίποτα δεν μειώνει τους δείκτες βίας και εγκληματικότητας περισσότερο δραστικά και αποτελεσματικά από την εκπαίδευση. Γνωρίζουμε ότι ο μοναδικός και πιο αποτελεσματικός παράγοντας που μειώνει το δείκτη υποτροπής των κρατουμένων είναι η εκπαίδευση, και παρολαυτά η εκπαίδευση στις φυλακές είναι το πρώτο πράγμα που περικόπτεται όταν η διεύθυνση «σκληραίνει τη στάση της κατά του εγκλήματος». Η αποπεράτωση σπουδών των κρατουμένων υπό επανένταξη τους παρέχει μία πηγή αυτοεκτίμησης και υπερηφάνειας• τους κάνει λιγότερο ευάλωτους απέναντι στα αισθήματα ντροπής και στις βλάβες της συστημικής βίας (φτώχεια) που προκαλούν την εγκληματική συμπεριφορά.

5) Διαιωνίζοντας τη διαίρεση της κοινωνίας σε κάστες, η οποία συνήθως γίνεται με φυλετικά κριτήρια. Οι φτωχοί και τα μέλη μειονοτικών φυλετικών και εθνοτικών ομάδων συνήθως υφίστανται αισθήματα ντροπής, ταπείνωσης και κατωτερότητας, τους λένε ότι είναι από τη φύση τους ανόητοι και πνευματικά κατώτεροι• αυτό στη συνέχεια μετατρέπεται σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αφού τους στερούν την εκπαίδευση που χρειάζονταν προκειμένου να αναπτύξουν τις πραγματικές πνευματικές τους δυνατότητες.

6) Εκθέτοντας το κοινό σε μορφές διασκέδασης που υμνούν τη βία και την εκλαμβάνουν ως πηγή υπερηφάνειας, τιμής, και ανδροπρεπούς αυτο-εκτίμησης.

7) Κάνοντας θανάσιμα όπλα εύκολα προσβάσιμα στο κοινό.

8 ) Μεγιστοποιώντας την πόλωση και την ασυμμετρία των κοινωνικών ρόλων των δύο φύλων. Τίποτα δεν ενθαρρύνει περισσότερο τη βία και την εγκληματικότητα από τη διαίρεση των αντρών και γυναικών σε βίαια αντικείμενα οι πρώτοι, και σεξουαλικά αντικείμενα οι δεύτερες.

9) Ενθαρρύνοντας την προκατάληψη ενάντια στην ομοφυλοφιλία, προσπαθώντας να κρατήσουν τους ομοφυλόφιλους εκτός στρατού, και εκτός ηγετικών θέσεων σε θρησκευτικούς θεσμούς. Τίποτα δεν ενθαρρύνει τη βία περισσότερο έντονα και αποτελεσματικά από την ομοφοβία, όπως ακριβώς τίποτα δε θα εμπόδιζε περισσότερο αποτελεσματικά τη βία από μία πιο ήπια, ανεκτική, και με σεβασμό στάση απέναντι στην ομοφυλοφιλία (άλλωστε πώς θα δικαιολογούνταν η ύπαρξη του στρατού χωρίς τη βία;).

10) Διαιωνίζοντας και νομιμοποιώντας την έκθεση των παιδιών και των νέων στη βία, όπως είναι η σωματική τιμωρία στο σχολείο και στο σπίτι, βλάβες που θα εκλαμβάνονταν ως επίθεση και βιαιοπραγία εάν τις υφίσταντο οι μεγαλύτεροι, και παρολαυτά θεωρούνται συνήθως νόμιμες από τα ανώτατα δικαστήριά μας.

11) Ρυθμίζοντας την οικονομία έτσι ώστε να εξασφαλιστεί πως η ανεργία δεν θα εξαλειφθεί ποτέ, ούτε θα πέσει κάτω από ένα όριο.

Το αφεντικό

2012-03-03T10:30:00.003+02:00

Βρε μανία που την είχε! Κάθε τόσο μάζωνε τους εργάτες στη μεγάλη αίθουσα του εργαστηρίου κι άρχιζε τις παρλάτες. Τι έλεγε; Όλο βρίσκονταν αφορμή και θέμα. Πρώτα - πρώτα άρχιζε την κλάψα.

- Η δουλειά δεν πάει καλά έλεγε, πολλές οι δυσκολίες, με το ζόρι τα βγάζουμε πέρα, όλοι πρέπει να ανασκουμπωθούμε, να βάζουμε τα δυνατά μας, να την κρατήσουμε στα πόδια πρέπει, το ψωμί μας βλέπετε και γι' αυτό να δουλεύουμε με κέφι κι άλλα κι άλλα χωρίς σωσμό. Πενήντα κεφάλια, άλλα να τον κοιτάν κι άλλα σκυφτά, συλλογισμένα. Το ξέρανε το τροπάρι. Ένα μούδιασμα και μια ακεφιά σκόρπαγε σ' όλους. Τους χτύπαγε σ' ό,τι πιο πολύ φοβόντουσαν. Μη χάσουνε τη δουλειά. Ε, όποιος δεν έχει δοκιμάσει την αναδουλειά. Ρέβει απελπισμένος.

- Κοίτα με πόση μαστοριά ο άθλιος δουλεύει τη μηχανή. Βλέπεις, έχουμε την ανάγκη του. Το ξέρει κι αυτό που κάνει είναι το αγαπημένο του χωρατό πάνω στην πλάτη μας. Τη δουλειά του κάνει, όμως. Έχει το σκοπό του. Το σπουδαίο είναι πως ήθελε και συζήτηση. Α, όλα κι όλα ήταν δημοκράτης!

- Τι έχουμε να χωρίσουμε, ξαναέλεγε. Η δουλειά είναι ολωνών μας. Σήμερα το θέμα ήταν πολύ σπουδαίο. Έτσι το ονομάτισε. Μπροστά από δυο μέρες είχε διώξει δυο εργάτες. Το πρόσωπό του σαν το είπε άστραψε κι αγρίεψε.

- Το χειρότερο να σπέρνεις ζιζάνια. Δεν τους άρεσε η μονιασμένη οικογένεια, η ήσυχη δουλειά, και να την έχουμε. Ζητάνε, έλεγαν, σοσιαλισμό, να διαφεντεύουν αυτοί, χωρίς αφεντικά. Κούνια που τους κούναγε. Πού το είδανε το αφεντικό εδώ; Κι έπειτα τι σοσιαλισμό λένε και πράσινα άλογα; Τόσα ξέρουνε, τόσα λένε. Τι ξέρουν; Τίποτα. Μήπως πήγαν να δουν τα χάλια; Με ψέματα ξεσηκώνουν τα μυαλά, ανακατεύουν τις δουλειές. Και να 'ξεραν τι δυστυχία υπάρχει εκεί! Τα 'λεγε με γρήγορες λέξεις κι άφριζε.

- Βρε τον άτιμο τι μας τσαμπουνάει, σιγοψιθύρισε ο Νικόλας στον Θύμιο δίπλα του και δαγκώθηκε. Κάπου το πάει. Να δούμε τι θα ξεφουρνίσει άλλο. Σκέτος μαέστρος, σου λέω. Όμως, που δε χορταίνουμε ψωμί δε μας το λέει, ούτε που χάσανε τη δουλειά τους οι δυο φουκαράδες.

- Νίκο κάτι ψιθυρίζεις, του πέταξε. Ο Νικόλας στο άκουσμα της φωνής τα 'χασε στην αρχή, μα γρήγορα συνήρθε και του είπε σταθερά:

- Τίποτε το σπουδαίο, κύριε - Κώστα. Να, κάτι πάνω σ' αυτά που μας λέτε. Έχουμε, βέβαια, ακουστά πολλά, κάτι έχουμε διαβάσει, σε ταινίες έχουμε δει, πώς πασχίζουν, πώς δημιουργούν, πώς ζουν. Δεν έχουν αφεντικά, λέει, κι ό,τι βγάζει η δουλειά τους το μοιράζονται δίκαια.

Χα, χα, χα, ξέσπασε σε γέλιο δυνατό ο κυρ - Κώστας και τον έκοψε απότομα. Γέλιο φαρμακερό.

- Στάσου να δεις. Τα έξοδα δικά μου, του φωνάζει σαν να πήρε ξάφνου απόφαση μεγάλη. Λέω δυο από σας, να ο μαστρο - Μήτσος και η κυρα - Λένη και οι τρεις μαζί να πάμε μια εκδρομή σε κείνες τις χώρες, Βουλγαρία - Ρουμανία και ερχόμενοι τα ξαναλέμε. Αυτούς θα τους πιστέψετε, είναι δικοί σας, εργάτες. Μη πείτε ότι εγώ σας ξεγελάω. Και τότε θα δείτε τι ωραίος παράδεισος είναι εκεί, τέλειωσε με περίσσια περιφρόνηση και κοροϊδία.

Πετυχημένη η εκλογή; Η εκλογή, βέβαια, δική του. Χρόνια στη δουλειά, αρχιμαστόροι και οι δύο, φρόνιμοι και υπάκουοι. Όχι πως είχαν λύσει το πρόβλημα της ζωής τους, μα, πώς να το κάνουμε, καλούτσικο μεροκάματο, υψωμένο, από φασαρίες τι θα βγει; Ούτε συζήτηση να πιάσεις πάλι από την αρχή. Έτσι, δεν είχαν άλλη γνώμη. Για τους άλλους δεν πολυνοιάζονταν. Φυσικό να αρχίζουν από χαμηλά. Πώς να το κάνουμε; Είχαν κιόλας πολυσυνηθίσει τη δουλειά κι αυτά που 'λεγαν κάτι για βαριόν αέρα, μολυσμένο και τα τέτοια. Ούτε και βάζανε στο νου για το μεροκάματο, που δε φτάνει, για τη σκληρή δουλειά, τις πολλές ώρες, για...

Δεν ήταν, λοιπόν, κόλπο. Πήγαν στ' αλήθεια. Μας κάτεχε όλους μία μεγάλη απορία. Ποιος να το πιστέψει! Αυτός ο σφιχτόσπαγγος, που για να δώσει μια δεκάρα έπρεπε να σε δει να σούρνεσαι κι αν στη δώσει, αυτός τώρα να ξοδέψει τόσα πολλά χοντρά λεφτά, να πάνε δύο άνθρωποι, βάνε κι αυτόν στο έξοδο τρεις, τόσο μακριά, δέκα ολόκληρες μέρες, ταξίδι, φαΐ, ύπνο κι ό,τι άλλο. Τι στο δαίμονα συμβαίνει; Χμ! έλεγε ο ένας στον άλλον, κάτι μας μαγειρεύει. Κουμπώσου φίλε για καλό δεν είναι, του απαντούσαν. Μετά δέκα μέρες, αριβάρανε. Με το πρώτο, μάζωξη. Συλλογή και σφίξιμο είχαν όλοι. Του αφεντικού το πρόσωπο όμως έλαμπε, ένα πρόσωπο που το πλατύ γέλιο του ήταν γιομάτο κακία. Μου 'μοιασε, όπως τον κοίταζα, τη γάτα, που, όντας έχει κατοχή το ποντίκι, πατάει στο κατόπι στο σώμα του το πόδι της, μπηγμένα στη σάρκα του τα γυριστά σουβλερά νύχια της, να υψώνεται θριαμβεύτρια. Του Νικόλα το πρόσωπο σκοτείνιασε.

- Έγινε κι αυτό, άρχισε να λέει, με φωνή καμπανιστή και να κοιτάει ταυτοχρόνως έναν, έναν κατάματα. Ματιές μαχαιριές. Και να μην νομίσετε ότι εγώ τα παραλέω κι ότι τα κακοβάνω. Εδώ δύο άνθρωποι εργάτες, ο μαστρο - Μήτσος και η κυρα - Λένη, τα είδανε με τα μάτια τους και τα ομολογάνε. Τεμπελιά εκεί και τσούρμο οι μπαγαπόντηδες. Σε τριγυρνάνε μόλις και ξεμυτίσεις απ' το αεροπλάνο, για κατέβεις απ' το λεωφορείο. Σου ξετρυπώνουν στο άψε - σβήσε τα ντόλαρς και στα αλλάζουν συμφερτικά. Καμιά εμπιστοσύνη στη δική τους μονέδα. Για κάλπικη την έχουν. Σε κοιτάνε με ζήλια από κορφή ως κάτω για ό,τι φοράς, για ό,τι έχεις και είναι έτοιμοι κάτι να σου πάρουνε, κάτι να σου αρπάξουνε. Αν τους ήταν μπορετό, να σε γδύσουν. Στέρηση μια φορά. Πες, Μήτσο, τα δικά σου. Κόμπιασε λίγο αυτός, μα μ' ένα κοκκίνισμα και λίγο ένοχο χαμόγελο ξεφούρνισε:

- Όχι πως το 'θελα, εκείνη μου 'γινε κολτσίδα, η καμαριέρα του ξενοδοχείου. Την κολόνια ήθελε και ξάπλωσε μαζί μου. Μ' ένα πραματάκι. Τέτοια ξεφτίλα! Κι όλες έτσι ήταν.

- Πήγαμε και στη Βάρνα, η κυρα - Λένη το μερτικό της. Ωραία πόλη, θάλασσα καθαρή, λιμπισμένη, όμως κόσμος λίγος, όχι ντόπιος, να, ξένοι τουρίστες σαν και του λόγου μας. Οι ντόπιοι δε φαίνονται πουθενά. Δουλιά νύχτα - μέρα, χωρίς να σταματάνε. Δεν έχουν χαρά στη ζωή, ξαλάφρωση. Σταμάτησε. Των περισσότερων το κεφάλι ήταν άδειο και τα λόγια π' άκουγαν βρόνταγαν μέσα τους κούφια και χανόντουσαν. Αυτό το 'δειχναν στο αθέλητο ανακάτωμα των χεριών τους, στο συχνό στρίψιμο του κεφαλιού. Μερικοί είχαν αναβρασμό και λίγοι φούντωμα μεγάλο.

- Οι κανάγες, τόση καλοστημένη φτιάξη, μουρμούρισε με λύσσα ανάμεσα στα δόντια του ο Νικόλας.

- Αυτά 'ναι και μη σας ξεγελάνε, αποτέλειωσε ο κύριος Κώστας. Τέτοιος εργατικός παράδεισος να μου λείπει. Φτου στον κόρφο μου, να λες.

Ο Νικόλας κάθονταν σ' αναμμένα κάρβουνα. Το πρόσωπό του πλημμύρισε αίμα. Ήξερε σε τι κίνδυνο έμπαινε, μα δεν μπόραγε, δεν του ήταν πρεπούμενο να αφήσει το ψέμα τους να τον προσβάλει έτσι και να θολώνει τόσες ψυχές αγαπημένων συναδέλφων. Αϊ στο διάβολο, φίδι κολοβό. Σηκώθηκε, στάθηκε ολόρθος, τον κοίταξε κατάματα και του είπε κοφτά:

- Καλά μας τα 'πες όσα μας είπε κι όσα ξεφούρνισαν οι διαλεγμένοι άνθρωποί σου, ο μαστρο - Μήτσος ο καλός και η κυρα - Λένη η προκομμένη. Όμως, αφεντικό, για λόγου σου καλά έπραξες, για μας, όμως, έκανες ένα σοβαρό λάθος. Δεν πήρες, με το δίκιο σου γιατί δεν το μπορούσες, για κει μαζί σου εργατικό μάτι να δεις τα πράγματα μ' αυτά, μα κουβάλησες από κοντά το χρηματοκιβώτιό σου. Τι ήθελες, λοιπόν, να δεις; Τα όμοιά σου; Τους σπεκουλάντες και τις πουτανίτσες. Γιατί και κει βρίσκονται αποφλοιάδια. Ομως, εκεί που βράζει η δουλειά, εκεί που χτίζουν και φτιάχνουν τον πολιτισμό τους, εκεί που πλάθουν τις ψυχές τους, εκεί που δημιουργούν τη νέα ζωή, εκεί δεν πήγατε. Έπεσε σιωπή. Το αφεντικό έχασε το χρώμα του, πάγωσε το γέλιο, βλοσυρός έφυγε βιαστικά, με βήμα βροντερό δίχως να κοιτάει κανένα. Οι εργάτες αλληλοκοιτάχτηκαν κι ένα χαμόγελο χάραξε στα χείλια τους.

Ο Απόστολος Τσιλάρης είναι Ηπειρώτης. Γεννήθηκε στην Αλβανία και ήρθε στην Ελλάδα το 1929. Σπούδασε στο Ιεροδιδασκαλείο Βελλάς με υποτροφία του Κορυτσαίου Μπάνκα. Διορίστηκε δάσκαλος και υπηρέτησε κοντά 4 χρόνια. Ακολουθούν, Πόλεμος, Εθνική Αντίσταση, διωγμοί. Απολύθηκε το 1945 και αναγκάζεται να δουλέψει σκληρά. Χρόνια πρόσφερε τις υπηρεσίες του στο Σωματείο Λαστιχάδων, καθώς και στο Σωματείο Εργατών και Υπαλλήλων Αργυροχρυσοχοΐας. Μετά από διωγμούς, εξορίες και πολλές στερήσεις αποκαταστάθηκε συνταξιοδοτικά μόλις το 1987. Το 1983 κυκλοφορεί το πρώτο μυθιστόρημά του με θέμα την πάλη κατά των ναρκωτικών. Ακολουθεί δεύτερο βιβλίο του με τον τίτλο: «Στα βρόχια της Ασφάλειας» και άλλα δυο βιβλία του στην αλβανική γλώσσα. Το πρώτο με τον τίτλο: «Μια πορεία στην Ιστορία» και το δεύτερο «Το συνειδησιακό πρόβλημα των Αρβανιτών». Ακολουθεί η δίτομη μελέτη του με τίτλο: «Στάλιν - Σταλινισμός», όπου αναλύεται και προβάλλεται η οικοδόμηση του σοσιαλισμού υπό την ηγεσία του Ι.Β. Στάλιν.

e-oikodomos

Σάρα Βάγγενκνεχτ για ελληνικό Πακέτο Διάσωσης

2012-03-03T10:27:00.000+02:00

Γεννηθηκε και μεγαλωσε στην Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (Ανατολικη Γερμανια) και ειναι η πιο γνωστη Μαρξιστρια της Ευρωπης. Απο 18 χρονων μελεταει τους 42 τόμους του Καρλ Μαρξ. Μαχετε για τον αληθινο Σοσιαλισμο, σε αντιθεση με τον Ψευτο-Σοσιαλισμο της Σοβιετικης Ενωσης και της Ανατολικης Γερμανιας. Το οραμα της ειναι μια κοινωνικη αγορα χωρις καπιταλισμο και εναν σοσιαλισμο, χωρις κεντρικο οικονομικο σχεδιασμο.

Όσο και να θέλουν κάποιοι να μας πείσουν για το αντίθετο, οι ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ δεν χάνονται.

2012-03-03T10:24:00.000+02:00

Αγαπητοί φίλοι,

όσο και να θέλουν κάποιοι να μας πείσουν για το αντίθετο,

οι ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ δεν χάνονται:

πίστη στον εαυτό μας, εμπιστοσύνη στον ΑΝΘΡΩΠΟ,

αγάπη, ελπίδα, κατανόηση, αλληλεγγύη,

σεβασμός & συνύπαρξη με τη Φύση,

τιμιότητα, καθαρότητα ψυχής,

καλή & θετική ενέργεια, γνώση, δύναμη,

καθαρή συνείδηση.

Κάντε αυτό που μπορείτε & θεωρείτε πως είναι το λογικό.

Να ξέρετε ότι οι αξίες δεν χάνονται.

Θα κάνουμε υπομονή

ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΙΓΟΥΡΟΙ

ΟΤΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΕΙ.

NO PASARÁN.

Tο ΔΙΚΟ ΜΑΣ θα γίνει.

Το ΔΙΚΟ ΜΑΣ θα περάσει.

Κοντεύει…

Υπομονή, δύναμη & ψυχραιμία.

sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/

ΕΚΤΟΣ ΑΠ’ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ, ΗΛΙΘΙΕ.

2012-03-02T10:38:00.000+02:00

Της Νίνας Γεωργιάδου

Ζούμε ένα παρατεταμένο εφιάλτη, από τον οποίο δεν ξεφεύγουμε ξυπνώντας.
Έχουμε αρχίσει να βαδίζουμε στην έρημο και ξέρουμε πως έχουμε μπροστά

μας ολόκληρη τη Σαχάρα.
Μετά την υπερψήφιση της νέας ταφόπλακας από τα 199 ανδρείκελα, αυτά

που βιώνουμε τα δύο τελευταία χρόνια, περικοπές, εργασιακές

ανατροπές, απολύσεις, εφεδρείες, ανεργία, πείνα, νεόφτωχοι,

νεοάστεγοι κλπ κλπ θα λογίζονται ως μερικές σκηνές από το έργο.

Η ταινία αρχίζει μόλις τώρα.
Κι όμως! Ακόμη και αυτή τη στιγμή κάποιοι πείθονται πως υπάρχει φως

στο βάθος του τούνελ. Και μάλιστα το βλέπουν, χωρίς να αντιλαμβάνονται

πως είναι το τρένο που έρχεται κατά πάνω μας.
Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος το είπε γλαφυρά. Θα έχουμε, μέσα σε

δυο χρόνια , μείωση του προσδόκιμου ζωής κατά μια τουλάχιστον δεκαετία.

Πρόκειται για μια μεθοδευμένη γενοκτονία. Την είδαμε να συμβαίνει κι αλλού.

Όπου πάτησε το πόδι του το ΔΝΤ, άφησε πίσω του καμένη γη,

εκατομμύρια εξαθλιωμένους, χιλιάδες αυτοκτονημένους.
Όπου συγκροτήθηκε λυκοσυμμαχία, σαν την Ε.Ε, έβαλαν τους λύκους

να φυλάνε τα πρόβατα και δε βρέθηκε ούτε η προβιά τους.
Και ενώ μας τυλίγει η φρίκη, άλλοι μιλούν για αεροπορικούς

μαζικούς ψεκασμούς με κατασταλτικά (πώς γίνεται όμως κάποιοι να

κρατούν ομπρέλα;), άλλοι προσποιούνται πως αν δεν μιλούν για όλ’ αυτά,

μπορούν κιόλας να τα ξορκίζουν, πως συνεχίζει να υπάρχει μια

«κανονικότητα», πως όσο η Τρέμη και ο Καψής βγαίνουν στα

τηλεπαράθυρα, όλα ‘βαίνουν καλώς’, πως αν πάρουμε το μπακαλοδέφτερο

και λογαριάσουμε πώς θα μοιράσουμε τις πενταροδεκάρες, μπορούμε

να κοιμόμαστε ήσυχοι, ή τέλος πάντων να κοιμόμαστε, έστω και ανήσυχοι.

Και μέσα σ΄αυτή την έρημο που δεν έχει ούτε αντικατοπτρισμούς ούτε

οφθαλμαπάτες. τα αμετανόητα πασόκια συνεχίζουν να οργανώνουν

και να μιλάνε ανοιχτά, με κυνισμό, για το πολιτικό τους αύριο,

η γαλάζια γενιά να προθερμαίνεται για την εξουσία και οι κατάμαυροι

νεοφασίστες να έχουν δημόσιο βήμα και να εξαπολύουν φληναφήματα.
Εκεί που θα ‘πρεπε να πάψουν να υπάρχουν, πολιτικά και βιολογικά,

να έχουν φύγει νύχτα από το ρημαγμένο τόπο και, όσοι έχουν μείνει

να νοιώθουν ντροπιασμένοι και να δείχνουν αμήχανοι, υπάρχουν

και συνεχίζουν να είναι το ίδιο κυνικοί και ξεδιάντροποι.
Και οι άλλοι; Πού είναι οι άλλοι; Μάλιστα! Όλο αυτό είναι ο καπιταλισμός,

που άφησε να μεσολαβήσει μια ανάσα πλαστικής ευημερίας, δανεικού

καταναλωτισμού και χρεωμένης αυταπάτης και μας έπιασε στον ύπνο.
Και τι θα πούμε λοιπόν; Πως, μπλα-μπλα-μπλα μας παγίδεψαν; Πως

μπλα-μπλα-μπλα τους πιστέψαμε;
Και τι σημαίνει αυτό; Αν τα παιδιά μας αποφάσιζαν να δικάσουν κι εμάς

ως συνένοχους, μαζί με τους πρωταίτιους, για την ερήμωση της ζωής

τους, θα μας έδιναν το ακαταλόγιστο;
Στην καλύτερη δηλαδή περίπτωση, θα μας αθώωναν ως ηλίθιους;
Στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, στις 12 του μαυροφλέβαρου, είχε πολύ

κόσμο. Οι δεκάδες χιλιάδες όμως πάνω από τους πολλούς στην Αθήνα

και στην επαρχία - αχ στην επαρχία - πού ήταν; Πού ήταν το ένα εκατομμύριο

άνεργοι; Πού κλείστηκαν όλοι αυτοί που τελούν 'υπό εφεδρεία';

Σε ποιο καναπέ βούλιαξαν όλοι αυτοί που βλέπουν τους δικούς τους να

παίρνουν τη μεταναστευτική βίζα; Σε ποια άπρακτη απόγνωση χώθηκαν

όλοι αυτοί που έχουν άρρωστο το δικό τους άνθρωπο και δε βρίσκουν

ούτε σύριγγα στα νοσοκομεία; Με πόσους τόνους ηλιθιότητας ψεκάστηκαν

όσοι προχτές ήταν και πάλι απεργοσπάστες;

O τίτλος του κειμένου και οι σκέψεις που ακολουθούν, σε καμιά περίπτωση,

ας μη θεωρηθούν ως συμπλήρωμα ή αντιπερισπασμός στο σπουδαίο βιβλίο

του Μπογιόπουλου. Θα ήταν πολύ αλαζονική και υπερφίαλη κάθε απόπειρα

συμπλήρωσής του. Στο κάτω-κάτω ας την επιλέξει ο ίδιος ο συγγραφέας.
Ας πούμε λοιπόν ότι το βιβλίο του Μπογιόπουλου δίνει το ερέθισμα για μερικές

σκέψεις. Μιας και δεν είναι αυτή η πρώτη απεύθυνση στον κοινωνιολογικά

και ιστορικά «ηλίθιο», ας συμπεριλάβουμε ως ερέθισμα και το βιβλίο του

Μάικλ Μουρ, «Ηλίθιε Λευκέ», μια επίσης σπουδαία ανάλυση της σύγχρονης

αμερικάνικης κοινωνίας.
Και ο Μπογιόπουλος και ο Μουρ, χρησιμοποιώντας αυτή την κλητική

προσφώνηση, μάλλον συνοψίζουν αρκετά γλαφυρά την αγανάχτησή τους,

για την κοινωνιολογική τύφλα που έχει πάρει διαστάσεις ηλιθιότητας.

Επειδή όμως αυτή η ερμηνεία της προσφώνησης μπορεί να θεωρηθεί

αυθαίρετη και άσχετη με την κρίση και τα συναισθήματα των δύο συγγραφέων,

ας την περιορίσουμε στο πώς την προσλαμβάνει προσωπικά η γράφουσα,

για να γλιτώσουμε πιθανές παρεξηγήσεις.
Και επιπλέον για την αποφυγή παρεξηγήσεων, αυτές οι σκέψεις ας μη

θεωρηθούν ως κριτικό σημείωμα, αλλά και ως αυτοκριτική απολογία.

Κι ας κάτσει ο καθένας από μας να επιμερίσει για τον εαυτό του, την πράξη

ή την απραξία του, την ηθελημένη αφέλειά του και τη συνειδητή του αναισθησία,

την κουτοπόνηρη περιχαράκωσή του και τη μίζερη ηττοπάθεια, με λίγα λόγια

το μερίδιο ηλιθιότητας που μας αναλογεί.
Γιατί είναι σίγουρο πως, για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε, ο καθένας

από μας δεν έκανε αυτό που όφειλε να κάνει. σύμφωνα με τον

κοινωνικό του προσδιορισμό.
Το καθήκον τους απέναντι στην τάξη τους το έκαναν υποδειγματικά,

μόνο αυτοί που ερημώνουν σήμερα τις ζωές μας. Μπορούμε να τους

κατηγορήσουμε για πολλά, όχι όμως για ταξική ασυνέπεια.

Υπερασπίστηκαν και υπερασπίζονται τα συμφέροντα της τάξης τους

με 'συγκινητική' επιμονή.
Εμείς βρεθήκαμε ασυνεπείς και ηθελημένα εξαπατημένοι ή εξαγορασμένοι.
Άλλοτε παραδομένοι σε μια ξεφτιλισμένη δημοκρατία όλο επιφάσεις και

τρικλοποδιές, άλλοτε πλαδαρά χουχουλιασμένοι επί του καναπέως και

άλλοτε εξαντλημένοι σε θεωρητικές αναλύσεις και περιγραφές αλλά

στην πράξη ολίγιστοι, εκθρέψαμε μόνοι μας τον Γκοτζίλα και τον

αφήσαμε να μας τρομοκρατεί.Βέβαια – κι αυτό ας μην αποτελέσει άλλοθι

αλλά ερμηνεία – οι φυσικοί λένε πως όσο περισσότερα και απανωτά χτυπήματα

καταφέρνεις σ’ ένα αντικείμενο, τόσο του παρατείνεις την αδράνεια.
Σ’ ένα αντικείμενο…
Μιας και αυτή, η εξερεύνηση της ηλιθιότητάς μας, παραπέμπει και στον Ηλίθιο

του Ντοστογιέφσκι, ας κρατήσουμε απ’ το βιβλίο του μεγάλου

μυθιστοριογράφου, μια αποστροφή από τις εξομολογήσεις του Μίσκιν:

«…πάντα, όποτε η αρρώστια μου τύχαινε να επιδεινώνεται και με έπιαναν

απανωτές κρίσεις, βυθιζόμουν σε πλήρη αποβλάκωση, έχανα εντελώς το

μνημονικό μου και παρ’ ότι δούλευε το μυαλό μου, ανατρεπόταν θαρρείς,

η λογική ροή των σκέψεών. Κατά συνέπεια μου ήταν αδύνατο να βάλω

σε τάξη παραπάνω από δυο τρεις ιδέες.»
Ο Μίσκιν βέβαια περιέγραψε έτσι τα συμπτώματα της επιληψίας από την

οποία έπασχε. Μια παθολογική κατάσταση για την οποία δεν έχει καμιά

ευθύνη αυτός που υποφέρει και δεν έχει καμιά σχέση με την ηλιθιότητα.

Η αποστροφή του Μίσκιν καταγράφεται, όχι γιατί εμείς πάσχουμε από

επιληψία, αλλά γιατί τα συμπτώματα της κοινωνικής ηλιθιότητας είναι σχεδόν τα ίδια.

Το δικό μας «βύθισμα στην αποβλάκωση» έχει επίσης πάρει παθολογικές διαστάσεις,

όμως δεν επιδέχεται φαρμακευτική αγωγή. Η δική μας ηλιθιότητα είναι,

στο μεγαλύτερο μέρος της, αποτέλεσμα μιας αριστοτεχνικής και αδιάκοπης

χειραγώγησης και λιγότερο, αλλά καθόλου ευκαταφρόνητα, συνέπεια

προσωπικού εφησυχασμού και ηθελημένης άγνοιας.
Ο «ηλίθιος» του Μουρ ή του Μπογιόπουλου είναι αυτός που αγνοεί

την κοινωνική του θέση και τον ιστορικό του προορισμό. Είναι αυτός

που συνειδητά ή ασυνείδητα αυταπατάται. Αυτός που θεωρεί τις

κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις ως τυχαία και αναπόφευκτα,

ασύνδετα συμβάντα, λίγο-πολύ ως φυσικά φαινόμενα και πιστεύει ότι

αδυνατεί να τα καθορίσει ή, ακόμη χειρότερα, αδιαφορεί γι αυτά.
Ο κοινωνιολογικά και ιστορικά «ηλίθιος» δεν έχει μειωμένη εγκεφαλική ουσία.

Μπορεί μάλιστα να είναι ιδιοφυής σ’ ένα συγκεκριμένο τομέα.

Ιδιαίτερα σήμερα, που η αυστηρή όλο και πιο στενή εξειδίκευση σαρώνει,

ιδιοφυείς άνθρωποι σ’ ένα συγκεκριμένο πεδίο, πολιτογραφούνται

σωρηδόν στην αυτοκρατορία των ηλίθιων.Ή όπως το λέει πολύ χαρακτηριστικά

ο Χαριτόπουλος στο Εγχειρίδιο Βλακείας,
«…το χαρτί δεν είναι πιστοποιητικό ευφυΐας. Αν το μυαλό κάποιου φτάνει για να

πάρει δίπλωμα οδήγησης, κατά πάσα πιθανότητα φτάνει και για να πάρει

ένα δίπλωμα σπουδών. Τα νοητικά απαιτούμενα είναι περίπου ισοδύναμα…
Δεν είναι σπάνιο το ενσταντανέ του Μπούλη να ποζάρει με την τήβεννο

του Χάρβαρντ και το πτυχίο ρολό στα χέρια του να μην ξέρει που να το βάλει».

Το βιβλίο Μογιόπουλου μπορεί λοιπόν να δίνει το ερέθισμα, ο λόγος όμως

είναι η σημερινή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα.

Ο κυνισμός της δουλικής πολιτικής, η εξουθενωτική πλύση εγκεφάλου,

ο προσανατολισμός της δημόσιας εκπαίδευσης στην ακριβοπληρωμένη

παραγωγή «χρήσιμων ηλίθιων» και, πάνω απ’ όλα, η εξαθλίωση των

πολλών ανθρώπων, δημιουργούν σε όλο και περισσότερο κόσμο την

απορία, πώς είναι δυνατό όλα να γίνονται τόσο ξεφωνημένα και απροκάλυπτα

και τα θύματα αυτής της φρίκης να μην αντιδρούμε.
Η ανοχή της κοινωνικής πλειοψηφίας μοιάζει να παίρνει διαστάσεις

γενικευμένης ύπνωσης, καθολικής αποβλάκωσης.
Βέβαια οι ιστορικοί χρόνοι δεν είναι ημερολογιακοί και ίσως έχουν

δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι είναι ανιστόρητη και μικροαστική

η βιασύνη στην απαίτηση κοινωνικής αντίδρασης. Ωστόσο, ανεξάρτητα

από τη διασταλτικότητα του ιστορικού χρόνου και την αποτελεσματικότητα

της χειραγώγησης, η απορία για την κοινωνική αδράνεια συνεχίζει να είναι

ένα μεγάλο ζητούμενο.
Παρακάτω ακολουθούν ορισμένες κατηγορίες κοινωνικής ηλιθιότητας,

με διαφορετική ίσως προέλευση, αλλά κοινή κατάληξη. Σε κάποια από αυτές

μπορεί ο καθένας να βρει το προσωπικό του στίγμα. Και για να μη βιαστεί

κανείς να προσβληθεί, ας πούμε ξανά ότι, η γράφουσα, έχω κατά καιρούς

φιλοξενηθεί σε πάνω από μία κατηγορίες .

• ΔΙΑΡΚΗΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΗΛΙΘΙΩΝ Πάρτε το πιο

όμορφο τριαντάφυλλο.
Αν το βάλετε σε διάλυμα χλωρίνης, σε λιγότερο από μια ώρα
ο μίσχος του θα γείρει και τα πέταλα θα μαυρίσουν.
Μόνο τα αγκάθια του θα μείνουν όρθια.
Το διακύβευμα για τον καπιταλισμό είναι μεγάλο. Τα αμύθητα κέρδη

και η δύναμη της εξουσίας. Δυο αδιαπραγμάτευτα προνόμια που,

όχι μόνο δεν είναι διαθέσιμος να ρισκάρει, αλλά οπλίζεται προκαταβολικά

για να τα υπερασπιστεί, με νύχια και με δόντια. Και επειδή ξέρει καλά ότι

η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία, έχει οργανώσει ένα πολυδαίδαλο

μηχανισμό, επιστημονικής αρτιότητας και μηχανικής τελειότητας που φροντίζει

για τη μαζική αποβλάκωση από τα πολύ τρυφερά παιδικά χρόνια ως την

ενήλικη πιστοποίηση. Για τα μελαγχολικά γηρατειά, ενώ ξέρει ότι μπορεί

να επαφίεται στη βιολογική αδυναμία, και πάλι δεν εφησυχάζει. Κανείς δεν

μπορεί να διαβεβαιώσει ότι ‘η εξέγερση της τρίτης ηλικίας’ είναι μόνο σενάριο

επιστημονικής φαντασίας.
Σχολείο, θρησκεία, στρατός, βιοπορισμός, ΜΜΕ και μια ψεύτικη

δημοκρατία όλο ανέκδοτα και παραισθήσεις, συγκροτούν το μηχανισμό

μεθοδευμένης εξηλιθίωσης.
Το παιδί μαθαίνει, από πολύ μικρό, πώς να υποτάσσεται, να αγελοποιείται,

να μαθαίνει πώς να μη μαθαίνει, να αυτοενοχοποιείται, να υπακούει,

να καταναλώνει, να αρκείται, να ‘ενημερώνεται για το πρέπον’ και οπωσδήποτε

να νοιώθει συμμέτοχος και πρωταγωνιστής σε μια ‘δημοκρατία’ των εν λευκώ

αναθέσεων, που του κλείνει το μάτι κάθε τέσσερα χρόνια και όλο το υπόλοιπο

διάστημα τον φτύνει στα μούτρα. Από το φοβισμένο δούλο στον πολίτη

Γκα-γκα και από το μαστίγιο στον Πρετεντέρη, ο διασταλτικός ιστορικός

χρόνος συμπύκνωσε νέες μεθόδους για να διαφυλάξει τα καλά και συμφέροντα.
Λοιπόν, μπορεί να πει κάποιος, να που πρόκειται για έναν αναπόδραστο μηχανισμό.
Δεν είναι όμως έτσι. Τουλάχιστον πάλι η ίδια η ιστορία έχει αποδείξει ότι

δεν είναι έτσι. Ότι, αν μέσα στο πιο οχυρωμένο κλουβί το λιοντάρι ψάχνει

τρόπο διαφυγής, ο άνθρωπος μπορεί να το τινάξει ολόκληρο.

Η αποτελεσματικότητα του μηχανισμού δε βρίσκεται στην αδυναμία διάλυσής του,

αλλά στη «θαλπωρή» που προσφέρει. Η αποδοχή αυτής της θαλπωρής συνιστά

την ηλιθιότητα.
Ο ηλίθιος - της καλύτερης εκδοχής - αγανακτεί καφενειακά με την

αθλιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, ενίοτε επιτίθεται στο δάσκαλο,

μαθαίνει εύκολα να πληρώνει γι αυτό που δικαιούται, προτιμά να καταφεύγει

στο μεταθανάτιο παράδεισο, αφήνεται να κολακευτεί από τον πολιτικάντη,

ανοίγει τ΄αυτιά του μόνο στο δελτίο των 8 και το βρίσκει πιο χρήσιμο

να σωπαίνει όταν εντέλλεται. Ο ηλίθιος συρρικνώνεται και φροντίζει

να συρρικνώσει και τα παιδιά του, ώστε να περάσουν όλοι μαζί λάθρα

βιώσαντες’ αυτή μάταιη ζωή. Εξάλλου του λέει και ο παπάς πως αυτό είναι ψυχοσωτήριο.
Η μηχανή δεν είναι ανίκητη. Ίσως είναι απλά φιλόξενη.

• ΗΘΕΛΗΜΕΝΗ ΑΦΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΗ ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΑ Ο φτωχός

ονομαζόταν κάποτε προλετάριος στη Δύση και κολασμένος της γης στον τρίτο

κόσμο.
Σήμερα έχουν κατά πολύ εκλείψει αυτές οι ορολογίες. Θεωρούνται

παλιομοδίτικες και ξύλινες.
Ο φτωχός, στο διάστημα της πλαστικής ευημερίας, διέγραψε ο ίδιος τον

εαυτό του από την κοινωνική του τάξη.
Με τηλεόραση πλάσμα στο δυάρι, μπιντέ στην τουαλέτα κι ένα Φίατ με δόσεις,

θεώρησε την ταξική πάλη υπόθεση παρωχημένων εποχών.
Τον είπαν μικροαστό κι αισθάνθηκε το μπόι του να ψηλώνει.
Τον είπαν « κοινωνικό εταίρο» στις διαπραγματεύσεις για το πώς θα τον

σφάξουν κι αισθάνθηκε ισότιμος με το βιομήχανο «συνομιλητή».
Άφησε να πάνε οι λαθρομετανάστες στη θέση των προλετάριων και ο ίδιος

απαρνήθηκε την προέλευσή του. Οι δάσκαλοι ξέχασαν πως ήταν

παιδιά αγροτών, οι αγρότες επιδοτήθηκαν για να γίνουν επιχειρηματίες

εναλλακτικού τουρισμού και κολακεύτηκαν απ’ αυτό.
Και επειδή η αποποίηση της κληρονομιάς απαιτεί ειδική πράξη, για να

νοιώθει όλο και λιγότερο φτωχός, αποφάσισε να ξεμπερδεύει τους

λογαριασμούς του με τους άλλους φτωχούς.
Δεν συνδιαλεγόταν πια μαζί τους, αγωνιούσε μόνο να μεταπηδήσει

σε άλλη κατηγορία, Έτσι σιγά-σιγά είδε τους ανθρώπους της τάξης

του σαν κοινωνικά απόβλητα. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να μεταχειρίζονται

τους όμοιους του σαν οικιακά λύματα, φτάνει να μην ήταν ο ίδιος μέσα.
Δεν θα είχε κανένα πρόβλημα αν έστελναν τους φτωχούς σε τροχιά γύρω

από τη γη, γιατί όλοι τον διαβεβαίωναν ότι θα τον εξαιρούσαν, λόγω

καλής συμπεριφοράς. Κι όσες αποδείξεις καλής συμπεριφοράς χρειαζόταν,

τις έδινε και με το παραπάνω. Θεωρητικοποίησε την απεργοσπασία σε

ιερό δικαίωμα στη δουλειά, τις επικύψεις στο αφεντικό σε συνεργατική

διάθεση, το γλείψιμο του κάθε πολιτικάντη σε κοινωνική δράση.
Η άλλη περίπτωση μικροαστού που δεν προχώρησε στις παραπάνω

προωθημένες δράσεις, επέλεξε ταπεινά το cocooning. Την αμερικάνικη

μόδα που σάρωσε στις δεκαετίες του ‘70, ’80: «κλείσου και προφυλάξου

στο κουκούλι σου».
Αναλφάβητος ιστορικά και κοινωνιολογικά αφού πέρασε από την

προηγούμενη κατηγορία της τυποποίησης και απέκτησε το iso του ηλίθιου,

κολακεύτηκε με τα ψίχουλα και τις χάντρες που του έδωσε το αφεντικό,

σε τέτοιο σημείο μάλιστα, ώστε σήμερα νοιώθει ότι μπορεί και να μην

τα δικαιούται. Ότι, αν βγάλει το μεγάλο σκασμό, μπορεί και να γλιτώσει

τις χάντρες. Ότι, αν συνεχίσει να απαρνιέται την τάξη του, μπορεί και

να τη σκαπουλάρει.
Σήμερα, τώρα που μιλάμε, βλέπει να έρχεται το τσουνάμι και να

παρασύρει ζωές – τα ίδια τα παιδιά του – και ανεβαίνει στην ταράτσα

να μαζέψει τη μπουγάδα για να μη βραχεί.
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.

• ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΟΣΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΤΥΦΛΑ Με βαθύ

σεβασμό στους αγωνιστές της Αριστεράς, που δραπέτευσαν από το μηχανισμό

της χειραγώγησης και με βαρύ κόστος υπερασπίστηκαν και υπερασπίζονται

την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και αγωνίζονται για κοινωνική δικαιοσύνη,

δεν μπορεί να μείνουν στο απυρόβλητο αυτοί που "δεν ήθελαν να

αλλάξει τίποτα. αλλά ήθελαν να προσποιούνται ότι ήθελαν". Αυτοί που

εξαγόρασαν τους αγώνες άλλων, που χουχούλιασαν στη ζεστασιά της

συστημικής αντιπολίτευσης, και που σήμερα, την ώρα που

εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν, αυτοί θεωρούν ότι επιτελούν το χρέος

τους απέναντι στην ιστορία με διαπιστώσεις από άμβωνος, αναθέματα και

φοβικές περιχαρακώσεις.
Η κατηγορία αυτή απέκτησε το iso του ηλίθιου πιο βασανιστικά από τις

προηγούμενες.
Δεν επαναπαύτηκε στη φιλόξενη μηχανή της χειραγώγησης. Άνοιξε ρωγμές

και δραπέτευσε σε κάποιο στάδιο πριν την εξαγωγή του τελικού προϊόντος.
Του τελικού προϊόντος. Γιατί κατά τα άλλα η ως ένα σημείο επεξεργασία,

την έκανε ευεπίφορη στη χειραγώγηση. Δε μαζοποιήθηκε στον κανόνα

αλλά στην εξαίρεση.
Αν το καταφύγιο του ανθρώπου είναι η κοινωνία, του ηλίθιου είναι η

συσπείρωσή του σε μια ομάδα με άλλους ηλίθιους.
Όταν η αναγκαία για την κοινωνική δράση συλλογικότητα, παίρνει τα

χαρακτηριστικά της αγέλης και το κοινωνικά αναγκαίο υποκαθίσταται

από το κομματικά χρήσιμο, ο ηλίθιος επίσης μεταλλάσσεται από απλό

βλάκα, σε πονηρό βλάκα. Ένα ανθρωπάκι υστερικά οχυρωμένο στην

κομματική γραμμή και την μονοτονία των τσιτάτων, καχύποπτο έως επιθετικό

σε όλους όσους τολμούν να αμφισβητούν το άνωθεν παπικό αλάθητο,

περιχαρακωμένο σ’ ένα κοινωνικό αυτισμό που δε βλέπει πέρα απ’ τη μύτη του.
Η «διαλεκτική» του σκέψη αρνείται επίμονα να δει σήμερα την αναγκαιότητα

ενός πλατιού μετώπου για την απαλλαγή από τα νεκρόφιλα

αρπακτικά, την ίδια στιγμή που οικειοποιείται την ιστορία των απελευθερωτικών

μετώπων, πλαστογραφεί την υπογραφή τους και μονοπωλεί διαστρέφοντας

τους στοχασμούς μεγάλων επαναστατών.
Αυτός ο τύπος του ηλίθιου είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος, όχι μόνο γιατί δεν

είναι πρόθυμος για κανενός είδους αυτοκριτική, όχι μόνο γιατί μεταστρέφει το

κοπαδικό σε ιδεολογικό αλλά γιατί, κυρίως, αποθαρρύνει και αναστέλλει την

κοινή δράση, και τη συρρικνώνει σε μικροκομματική κλίμακα.

Έχει δίκιο ο Μπογιόπουλος στη διαπίστωση του επιλόγου του πως οι κοινωνικές

διεργασίες, πόσο μάλλον οι κοινωνικές εξεγέρσεις, έχουν μια ατέλεια:

δεν μπορούν να παρασκευαστούν με όρους τηλεμαγειρικής, ούτε να

προβλεφτούν με την ακρίβεια των αστρολογικών προβλέψεων.

Η απάντηση στο ερώτημα ‘ρήξη και ανατροπή ή ενσωμάτωση και

αναπαραγωγή του συστήματος πρέπει να λάβει υπόψη

της τη φενακισμένη συνείδηση, την ανεστραμμένη εικόνα του κόσμου,

σε όλα τα επίπεδα.
Ή θα δούμε και θα μιλήσουμε έντιμα για όλων των ειδών τις

ηλιθιότητες, μαζί και αυτήν που μας αφορά, ή θα πάμε στην κατηγορία του

γελοίου, του ηλίθιου που δεν αποδέχεται την ηλιθιότητά του και

προσπαθεί να εντυπωσιάσει με εξυπνακισμούς.
Ο βαρύς χειμώνας που αφήσαμε να σαρώσει τα καλοκαίρια, η

έρημος που μας την έδειχναν και αλληθωρίσαμε βλέποντας

το δάχτυλο, επελαύνουν με αμείλικτη ορμή.
Δεν έχουμε πια κανένα άλλοθι.

Νίνα Γεωργιάδου
http://www.youtube.com/user/ninageor

Δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού ‘ΑΝΤΙΤΕΤΡΑΔΙΑ της Εκπαίδευσης’

ΤΟ ΧΡΕΟΣ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΥ

2012-03-02T10:36:00.000+02:00

Μια ιστορία υποτέλειας εκμετάλλευσης και τρόμου.
Ένας ολόκληρος μηχανισμός αστών πολιτικών,"έγκριτων" οικονομολόγων και διατεταγμένων δημοσιογράφων
επισείει τον τρόμο του δημοσιονομικού ελλείμματος, με στόχο τη βαθιά κοινωνική οπσθοδρόμηση. Την ίδια ώρα οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί λύκοι στήνουν χώρο πάνω στο πτώμα της οικονομίας του ελληνικού κράτους, γλεντώντας τα νέα υπερκέρδη. Η κρίση είναι γι αυτούς το νέο χρυσοφόρο Ελ Ντοράντο και για μας η απόλυτη εξαθλίωση.

Η απελπισμένη κραυγή της Θράκης

2012-03-02T10:29:00.000+02:00

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Η χώρα μοιάζει με ένα κατάξερο λιβάδι. Αν ανάψει μια μικρή φωτιά σε μια γωνίτσα, θα καείολόκληρη». Αυτό εκμυστηρευόταν, πριν από έναν ολόκληρο χρόνο, ένας πολύ γνωστός πολιτικός, ο οποίος, αν και κάποτε κατείχε κεντρικότατο ρόλο, έχει από χρόνια οικειοθελώς αποσυρθεί και ουδέποτε εκδήλωσε επιθυμία επιστροφής στην κεντρική πολιτική σκηνή. Η σκοτεινή προφητεία του επαναλήφθηκε χθες με πανομοιότυπο σχεδόν τρόπο...

«"Σπίθα σε χυμένη βενζίνη" η ανεργία στην Κομοτηνή». Αυτός ο τίτλος συνόδευε το ρεπορτάζτου ηλεκτρονικού «Βήματος» χθες τη νύχτα για την ομηρεία – που έληξε πριν συμβούν πολύ χειρότερα – εργαζομένων από έναν απολυμένο συνάδελφό τους στη Βιομηχανική Περιοχή της ακριτικής πόλης. Το ρεπορτάζ είχε και δηλώσεις του προέδρου του Εργατικού Κέντρου της πόλης. Μερικά αποσπάσματα:

● «Το πρόβλημα είναι γενικότερο. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Υπάρχει κλίμασύγκρουσης στην περιοχή. Και πολύ φοβάμαι ότι θα έχουμε κοινωνική έκρηξη με απρόβλεπτες συνέπειες».

● «Δεν πρόκειται για προβληματικό άτομο. Είναι ένας από τους πολλούς απελπισμένους συμπολίτες μας. (...) Ας μην "διαβάσουν" με λάθος τρόπο το περιστατικό. Υπάρχει αναβρασμός στην πόλη μας. Φοβάμαι ότι η βία θα πάρει γενικότερες διαστάσεις».

● «Έχουμε φθάσει να φθονούμε ο ένας τον άλλον. "Αυτός έχει δουλειά, είναι βολεμένος"» λένε οι άνεργοι για τους λιγοστούς εργαζόμενους.

● «Είναι θέμα χρόνου η οργή να μετατραπεί σε έκρηξη. Όταν κάποιος δεν έχει δουλειά, είναι χρεωμένος και πεινάνε τα παιδιά του, είναι ικανός για όλα».

Το περασμένο καλοκαίρι, περνώντας μερικές μέρες στην Κομοτηνή, ρώτησα τους εκεί φίλους τι γίνεται στη Βιομηχανική Περιοχή (ΒΙ.ΠΕ.) και η απάντηση ήταν αποκαρδιωτική: από καμιά εβδομηνταριά επιχειρήσεις έχουν μείνει δεκαπέντε. Το χθεσινό ρεπορτάζ του «Βήματος», με στοιχεία του Εργατικού Κέντρου, έδειχνε μια πολύ χειρότερη εικόνα:

«Το 2003 υπήρχαν 99 εργοστάσια και έχουν απομείνει επτά ή οκτώ σε λειτουργία. Τότε έμπαιναν καθημερινά στη ΒΙ.ΠΕ. για δουλειά 17.000 άνθρωποι και σήμερα μετά βίας φθάνουν τους 900 νοματαίους. Κι αυτοί κακοπληρωμένοι. Εργάζονται διήμερα και τριήμερα και πληρώνονται 280 και 300 ευρώ μηνιαίως. Κι αυτά όταν η επιχείρηση τους πληρώνει, αφού παγίως οι μισθοί καταβάλλονται με καθυστέρηση δύο έωςτεσσάρων μηνών. Η ανεργία στον νομό Ροδόπης φθάνει το 40%. Πράγμα που σημαίνει πως δεν υπάρχεικαμία διέξοδος προς άλλη απασχόληση».

Καντονοποίηση

Όλα αυτά στη Θράκη. Την πιο ευαίσθητη, από εθνική σκοπιά, περιοχή της βόρειας Ελλάδας, η οποία βρίσκεται συνεχώς στο στόχαστρο της Τουρκίας και το τελευταίο διάστημα έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι – κι όχι μόνο εξ αιτίας της συνήθους δράσης των Τούρκων επίσημων και ανεπίσημων πρακτόρων που αλωνίζουν τη Θράκη από τη μια άκρη στην άλλη δημιουργώντας «κλίμα» αναβρασμού στο εσωτερικό της μειονότητας. Αλλά και εξ αιτίας της όλο και πιο ενισχυμένης τουρκικής παρέμβασης στην οικονομία της περιοχής, όπως για παράδειγμα με τη ραγδαία ανάπτυξη της τουρκικής τράπεζας Ziraat.

Καθώς η διαρκώς διευρυνόμενη φτώχεια αγγίζει σχεδόν εξ ίσου τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους της Θράκης, η ατμόσφαιρα δηλητηριάζεται όλο και περισσότερο, όση ψυχραιμία και λογική κι αν επιδεικνύουν, ευτυχώς, οι περισσότεροι.

Η Θράκη, για όσους δεν το θυμούνται, είναι η μία από τις δύο περιοχές της χώρας που ήδη προορίζονται να μετατραπούν από τη Γερμανία σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες – η άλλη είναι η Πελοπόννησος.

Προς τούτο άλλωστε έχει εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη, με «αρμοδιότητα» όλη τη βόρεια Ελλάδα, οΧανς Γιόαχιμ Φούχτελ, υφυπουργός Εργασίας της Γερμανίας και ειδικός απεσταλμένος της Μέρκελ, με αρμοδιότητα την προώθηση εκεί των γερμανικών επιχειρήσεων των οποίων τα «επενδυτικά» σχέδια θα απορροφήσουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια που προορίζονται για την υποτιθέμενη... ανάπτυξη, την οποία μας τάζουν πανηγυρίζοντας συγκυβέρνηση, Κομισιόν και Γερμανία.

Ο «κύριος Τίποτα» ή «μαϊντανός» ή «γραφιάς», όπως χαρακτήρισε ο Τύπος της πατρίδας του τον Φούχτελ στο άκουσμα του διορισμού του στην Ελλάδα, ο άνθρωπος που στην αρχή τής ήσσονος σημασίας καριέρας του διοργάνωνε... καμηλοδρομίες για να διασκεδάζει τους Άραβες φιλοξενούμενους του Χέλμουτ Κολ, έχει αναλάβει το καθήκον να ορίσει την κατεύθυνση των κονδυλίων για την ανάπτυξη.

Αν όμως λάβουμε σοβαρά υπόψιν τις πιο πρόσφατες παρεμβάσεις του Σόιμπλε, του Ρέσλερ και άλλων Γερμανών αξιωματούχων, τότε θα θυμηθούμε ότι στην Ελλάδα «αναπτυξιακή βοήθεια» δεν θα υπάρξει πριν η Ελλάδα «πιάσει πάτο». Χωρίς κανείς φυσικά να ξέρει επακριβώς τι εννοεί ο Σόιμπλε ως «πάτο».

Και τότε όμως καμιά αναπτυξιακή «παροχή» δεν πρόκειται να δοθεί χωρίς αντάλλαγμα. Για τον Ρέσλερ οιδουλοκτητικού χαρακτήρα Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, δικής του έμπνευσης, αλλά και τοαποικιοκρατικού χαρακτήρα πρόγραμμα «Ήλιος» φαίνεται να είναι ιδιαιτέρως κατάλληλα «ανταλλάγματα».

Οι τουρκικές και οι γερμανικές επιδιώξεις στη Θράκη όμως δεν είναι ασύμβατες. Κάθε άλλο – κι ας μηνθέλουν οι Γερμανοί στην Ε.Ε. την Τουρκία. Έτερον εκάτερον. Ας μην ξεχνάμε ότι, όποτε οι Γερμανοί κατεβαίνουν στα μέρη μας, βρίσκουν συμμαχικό αποκούμπι στη «φίλη και γείτονα».

Γι’ αυτό ας έχουν τον νου τους όσοι συνεργούν στην «αναπτυξιακή» καντονοποίηση της χώρας. Αν αναφλεγεί η «χυμένη βενζίνη» της Θράκης, δεν θα τους σώσουν οι καταγέλαστες και θρασύτατεςπομφόλυγες περί «εκτάκτου ανάγκης» και «σωτηρίας» της χώρας.

Διότι οι πιο βαρείς χαρακτηρισμοί, όπως αυτός περί «προδοτών», ίσως είναι πολιτικά δύσκολο να αποδοθεί κατά κυριολεξία ακόμη και σε κάποιον που καταστρέφει μια οικονομία και κλέβει τη ζωή και το μέλλον ενός λαού. Όμως τα πράγματα αλλάζουν δραματικά όταν συνεργεί σε μια εθνική συμφορά. Η πρόσφατη Ιστορία μας είναι και διαθέσιμη και πλούσια. Ας της ρίξουν μια ματιά οι αμέσως ενδιαφερόμενοι...

Υστερόγραφο

Ο πρόεδρος της γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής Νόρμπερτ Λάμερτ έστειλε επιστολή στον πρόεδρο της ελληνικής Βουλής ζητώντας του εξηγήσεις για τις φήμες περί εξαγωγής μεγάλων κεφαλαίων στο εξωτερικό από Έλληνες βουλευτές.

Προφανώς ο ρόλος του δανειστή, κατά τον Νόρμπερτ Λάμερτ, συνεπάγεται αυτομάτως και ρόλο ελεγκτήεπί κάθε πτυχής της πολιτικής μας ζωής. Τον ρόλο δηλαδή τον οποίο οι δύο τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις έχουν αναγνωρίσει όχι μόνο ως «αυτονόητο», αλλά και ως «απαραίτητο» να παραχωρηθεί στους δανειστές, οι οποίοι έχουν ήδη αναλάβει θεμελιώδεις εξουσίες καταργώντας κάθε έννοια ελληνικήςεθνικής κυριαρχίας.

Ποια ήταν η άμεση και υπερήφανη (!) απάντηση του προέδρου του ελληνικού κοινοβουλίου – και παρολίγον... πρωθυπουργού πριν από λίγους μήνες – Φίλιππου Πετσάλνικου στη γερμανική επιστολιμαία θρασύτητα; «Δεν υπάρχει τέτοια δήλωση που να κάνει λόγο για Έλληνες βουλευτές οι οποίοι έβγαλαν στο εξωτερικό μεγάλα ποσά». Και κάμποσα ακόμη παρόμοιας υφής και λογικής.

Όχι, δεν τόλμησε να πει στον Γερμανό ομόλογό του να κοιτάει τη δουλειά του και να μην φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν. Αντιθέτως απολογήθηκε.

Σημειωτέον ότι ο πρόεδρος τη Βουλής αναλαμβάνει καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας σε περίπτωση αδυναμίας του ανώτατου άρχοντα να ασκήσει τα καθήκοντά του ή εφόσον εκλείψει. Ετοιμοπόλεμεςεφεδρείες...

http://topontiki.gr/

Arbeit macht frei

2012-03-02T10:21:00.000+02:00

Η κατάσταση έχει γίνει τραγική. Αναφέρομαι στην εικόνα που επικρατεί στους χώρους δουλειάς. Οι εργαζόμενοι νιώθουν ένα τρομερό άγχος, μια φοβερή ανασφάλεια. Δεν γνωρίζουν αν θα έχουν δουλειά την επόμενη μέρα. Αυτό δεν γίνεται τυχαία. Καλλιεργείται συστηματικά από την κυβέρνηση των δημίων ταγματασφαλιτών του μνημόσυνου.

Τα ΜΜΕ τρομοκρατούν καθημερινά τους εργαζόμενους, ώστε να αμβλύνουν τις αντιστάσεις.
Η κυβέρνηση, κατάργησε τα δώρα, έκλεψε τα επιδόματα, έβαλε τα βρωμερά της χέρια στο βασικό μισθό. Ταυτόχρονα με τις ατομικές συμβάσεις αποκόπτει τον εργαζόμενο από το σύνολο των συναδέλφων του. Η απεργία έχει ήδη απαγορευτεί. Ξορκίζουν τον συνδικαλισμό. Καταργούν στην πράξη τις αργίες, τις εορτές, και το οκτάωρο. Ο εργάτης εργάζεται όσο θέλει το αφεντικό, κάνει ότι θέλει το αφεντικό, πληρώνεται όσα θέλει και όποτε μπορεί ο αφέντης.

Ο εργασιακός μεσαίωνας έχει πολλά θύματα. Σήμερα ένας απελπισμένος άνθρωπος κράτησε ομήρους, για να εργαστεί έστω και κάτω από τέτοιες συνθήκες. Τελικά απελευθέρωσε τους δύο συναδέλφους του, και αφού έδωσε το κυνηγετικό όπλο του, παραδόθηκε στους άνδρες των ΕΚΑΜ. Αυτός που όπλισε το χέρι του εργαζόμενου είναι η απελπισία. Και είναι το σύστημα που δημιουργεί κατάθλιψη. Η πίεση που νιώθει κάποιος που χάνει τη δουλειά του είναι αφόρητη. Άσχετα αν δεν φταίει σε τίποτα, νιώθει ανήμπορος. Η κατάσταση χειροτερεύει, αν υπάρχουν στόματα που περιμένουν από αυτόν να τα θρέψει.

Άλλο θύμα είναι οι γυναίκες, ιδιαίτερα οι νέες. Μιλάω για τις εργαζόμενες μητέρες, που έχουν και τις δουλειές του σπιτιού. Φανταστείτε μια γυναίκα, να γυρνάει από υπερωρία (την οποία δεν πληρώνεται) και να πρέπει να καθαρίσει, να μαγειρέψει, να διαβάσει τα παιδιά της. Πολλοί άνδρες βοηθάνε τις γυναίκες τους και μοιράζονται ίσα όλα τα βάρη, αλλά η κοινωνία μας είναι γεμάτη ανισότητες. Η κατάσταση χειροτερεύει μέρα με τη μέρα, αφού απολύονται συνέχεια συνάδελφοι, επομένως μεγαλώνει ο φόρτος της δουλειάς και επιπλέον παρατείνεται το ωράριο. Άρνηση του εκβιασμού, σημαίνει συνήθως εγγραφή στον ΟΑΕΔ και νέα κάρτα ανεργίας.

Μια στις δέκα Ελληνίδες δέχονται ανεπιθύμητες σεξουαλικές προσεγγίσεις έως και βιασμό (5%) από προϊσταμένους η συναδέλφους τους στον χώρο εργασίας. Επιπλέον, το 85% των εργαζομένων γυναικών στον ιδιωτικό τομέα που υφίστανται σεξουαλική παρενόχληση απολύονται ή παραιτούνται και στο δημόσιο τομέα μετατίθενται σε άλλο τμήμα, ενώ ο θύτης δεν υφίσταται καμιά επίπτωση.

Κάποιοι θα πουν ότι φταίνε οι άνδρες. Σίγουρα οι άνδρες ευθυνόμαστε για πολλά. Όμως η έρευνα δείχνει ότι το 60-70% της σεξουαλικής παρενόχλησης προέρχεται από ανωτέρους και το 30% από συναδέλφους, πράγμα απόλυτα λογικό. Το αφεντικό παρενοχλεί σεξουαλικά γιατί γνωρίζει ότι δεν θα έχει επίπτωση. Γνωρίζει ότι, όπως μπορεί να απαιτήσει την παράταση του ωραρίου, έτσι μπορεί να απαιτήσει άλλα πράγματα το ίδιο ανήθικα. Μόνο το 8% των εργαζομένων γυναικών προσφεύγουν στα δικαστήρια, εξαιτίας της έλλειψης εμπιστοσύνης στο δικαστικό σύστημα και του τρόμου της ανεργίας. Ο εργαζόμενος άνδρας ή γυναίκα υποχρεώνεται να υποκύψει στις απαιτήσεις του δυνάστη, για να μη χάσει και τον υπόλοιπο μισθό.

Όσο η ανεργία αυξάνεται, οι καταγγελίες θα μειώνονται, ο φόβος και η εκμετάλλευση θα αυξάνουν. Η μόνη ελπίδα είναι η δραστική αλλαγή της κατάστασης. Είμαστε άνθρωποι. Γεννηθήκαμε για να είμαστε ελεύθεροι.

mitsos175
Βαθύ Κόκκινο

Κάλεσμα αγωνιστικής δράσης ενάντια στην ανεργία

2012-03-02T10:19:00.000+02:00

Εκδήλωση-Συνέλευση για την ανεργία στις 03/03 ώρα 6:00μμ στο Πολυτεχνείο

Πορεία στο Υπουργείο Εργασίας στις 15 Μαρτίου

O μεσαίωνας στη ζωή και στα δικαιώματα μας είναι πια εδώ. Με ομοβροντία μέτρων απίστευτης βαρβαρότητας συγκυβέρνηση, εθνικοί και υπερεθνικοί συνεργάτες της και εργοδοσία οδηγούν τους εργαζομένους, τους νέους, τους ανέργους στην εξαθλίωση και στην εξόντωση. Αφού για δεκαετίες οι εργοδότες πλούτισαν και θησαύρισαν από την υπερεκμετάλλευση όλων των εργαζομένων μας ζητάνε να ξαναπληρώσουμε το μεγάλο τους φαγοπότι επικαλούμενοι την κρίση που αυτοί δημιούργησαν χωρίς όμως να την νιώσουν ποτέ.

Εφιάλτης είναι το μέλλον που μας ετοιμάζουν και η ανεργία είναι το βασικότερο συστατικό της συνταγής τους…
Ήδη η ανεργία έχει εκτιναχθεί σε ποσοστό-ρεκόρ, 30% για το 2012, ποσοστό που μεταφράζεται σε περισσότερους από 1.000.000 ανέργους, χωρίς να υπολογίζονται οι νέοι που αναζητούν πρώτη φορά δουλειά, οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι, οι μισοάνεργοι -μισοεργαζόμενοι που δουλεύουν με το κομμάτι.

Να ποιοι θέλουν πραγματικά να μας γυρίσουν δεκαετίες πίσω…
Η ανεργία και η αθέατη όψη της (ελαστική εργασία, υποαπασχόληση) είναι αποτέλεσμα των μαζικών απολύσεων, της μη ανανέωσης συμβάσεων στο όνομα της κρίσης, των χιλιάδων λουκέτων. Κυρίως, όμως, είναι αποτέλεσμα των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου όπως εκφράστηκαν από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και την εργοδοσία που επεκτάθηκανμε τον παροξυσμό της κρίσης και των Μνημονίων. Είναι σαφές πως Συγκυβέρνηση-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ.-Κεφάλαιο επιδιώκουν να διαλύσουν κάθε έννοια αξιοπρεπούς εργασίας κι αμοιβών, αξιοποιώντας την στρατιά απελπισίας που αυτοί δημιούργησαν. Έτσι, λοιπόν, χρησιμοποιούν την ανεργία ως μοχλό πίεσης και τρομοκράτησης των εργαζόμενων, ως μοχλό πίεσης για τον αφανισμό των συλλογικών μας δικαιωμάτων.
Απέναντι στον εκβιασμό της πείνας και της εξαθλίωσης, της ηττοπάθειας, της ατομικής ευθύνης και ενοχής οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, Έλληνες και μετανάστες, είναι επιτακτική ανάγκη να αποκτήσουμε φωνή, να σπάσουμε την απομόνωση, να σταθούμε αλληλέγγυοι και να ζητήσουμε την αλληλεγγύη από όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς, τα κινήματα «δεν πληρώνω». Μα πάνω από όλα να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας στη δουλειά και την αξιοπρέπεια, να βγάλουμε εμείς τους από πάνω, μια για πάντα στην ανεργία. ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ:

· Να συγκροτήσουμε συνελεύσεις και πρωτοβουλίες ανέργων σε κάθε κλάδο και σε κάθε γειτονιά.
· Να απαιτήσουμε την εγγραφή στα συνδικάτα όλων των ανέργων, των συμβασιούχων και των απασχολούμενων με Δελτία Παροχής Υπηρεσιών, με ίδια δικαιώματα με τα άλλα μέλη.

· Να έρθουμε σε επαφή και να συντονίσουμε τη δράση μας.

ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ:
· Δουλειά για όλους. Με ανθρώπινες συνθήκες και μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας.
· Επίδομα ανεργίας, για όλο το διάστημα της ανεργίας, στους άνεργους και υποαπασχολούμενους, που να καλύπτει όλες τις ανάγκες μας, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Προσμέτρηση του χρόνου ανεργίας στα συντάξιμα χρόνια.

· Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλων των ανέργων, κατάργηση του ορίου των ενσήμων για την σφράγιση των βιβλιαρίων

· Ελεύθερη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, ελεύθερη πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά γνώσης, ψυχαγωγίας και πολιτισμού.
· Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που ελαστικοποιουν τις εργασιακές σχέσεις, απελευθερώνουν τις απολύσεις, καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις και το βασικό μισθό.
· Διασφάλιση των αμοιβών και των αποζημιώσεων για όλους τους εργαζόμενους που παραμένουν απλήρωτοι, σε επίσχεση εργασίας κλπ.

· Να μην περάσουν οι εκβιασμοί των απολύσεων του κράτους και των εργοδοτών.

ΚΑΛΟΥΜΕ άνεργους, εργαζόμενους, σωματεία, επιτροπές από εργατικούς χώρους, φοιτητές και μαθητές, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς για να δράσουμε ενωμένα, να αντισταθούμε και να παλέψουμε αποφασισμένα, να ετοιμάσουμε και να οργανώσουμε τους χώρους συνεύρεσης και αλληλεγγύης, να πάρουμε πίσω την χαμένη μας ζωή, τα αγαθά που εμείς παράγουμε, μας ανήκουν και μας τα στερούν.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΕΡΓΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, Ε.Ε.και Δ.Ν.Τ.

Πρωτοβουλία Ανέργων Περιστερίου

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ανέργων (ΣΩ .Β.Α.)

Συνέλευση Ανέργων Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών

Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης

Ομάδα ανέργων-επισφαλώς εργαζομένων του κοινωνικού κέντρου Βύρωνα

Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζομένων―Ανέργων

Πανελλήνια Ένωση Αδιόριστων Εκπαιδευτικών (ΠΕΑΕ)

Εργατική Ενότητα Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος